janeiro 31, 2006

A rebentar um panchão

Ai que medo!

Publicado por António Faisão em 04:34 PM | Comentários (3)

Ano do Cão

«O Chinês: Isso é simples demais. Compreendo-a. Ninguém deveria dizer "Eu compreendo-o". Sempre que possível, deviamos permanecer incompreensíveis. Não ser compreendido protege-nos.
A Chinesa: Tem razão.
»
ROBERT WALSER traduzido em DIAS FELIZES.

Publicado por O Homem do Leme em 12:10 PM | Comentários (5)

Mirroring#1

mirroring.JPG

Publicado por Assussora Remota em 11:06 AM | Comentários (4)

Murakami

murakami2.jpg

Publicado por Assussora Remota em 10:20 AM | Comentários (0)

Popular#2

Eu também me escondo na casa de banho. Também gosto de me isolar para pensar. Fecho-me e fico. Apenas eu e a mente que pensa, eu e eles, os pensamentos, que ali se tornam mais contundentes e aniquilantes. E quando sofro do coração (da barriga tb mas isso é outra história) vou à casa de banho de hora a hora e fico por lá de cócoras ou com a cabeça para baixo apoiada nas pernas. Não sei quanto tempo fico sei apenas que alivio a mente por uns segundos, depois volta a paranóia, volto à vida e ao trabalho.
Sim! Não concebo a vida sem estes cantinhos de retiro. E nem precisam ser especiais nem bonitas. Quanto mais preciso mais gosto delas absolutamente fechadas, pequenas e sem janelas. Enclausurantes, protectoras e calmantes.

Publicado por Assussora Remota em 09:33 AM | Comentários (2)

Seeking knowledge

In Japan, omelette (pronounced omuretsu) can mean a western omelette but also Omuraisu (from the English words "omlette" and "rice"). It is a fried ketchup-flavored rice sandwiched with a thinly spread beaten egg or covered with a plain egg omelette. Omu-Soba is an omelette with yakisoba as its filling. Okonomiyaki is a Japanese pancake which is often compared to an omelette.

Publicado por Fornecedor Alternativo em 06:26 AM | Comentários (0)

janeiro 28, 2006

Bangkok Countdown #1


MAXÏMO PARK - "Grafitti"
20 DAYS TO GO


Publicado por Gigantic Dwarf em 03:05 PM | Comentários (0)

Para além do real

m22xv.jpg
m32lv.jpg
por RON MUECK

Publicado por Produtora de Inventos em 01:00 PM | Comentários (1)

The Gun Club

gunclub.gif

The Blonde Ambition, Blind Drunk Visions & Beautiful Soul Of Jeffrey Lee Pierce.

'You see, all our dressing up, our attitude, it's all linked to something greater... the music... the whole feeling.'
[Jeffrey Lee Pierce, '84]

'In the still of the night I walk with the Beast
In the heat of the night I sleep with the Beast
'
[The Gun Club - 'Walking With The Beast']

The Gun Club were out of their time and out of their minds. They were one of those special groups who never got full credit for fearlessly laying a blueprint which others later took to major success because they played the game. Unlike the Gun Club, or rather their front man, Jeffrey Lee Pierce.

There was something prime ally soul-grabbing about Jeffrey, their leader, singer, guitarist and songwriter. When you listened to Howlin' Wolf, John Coltrane or Robert Johnson, you knew dark forces are at play. Jeffrey certainly did. He'd managed to plug into the dark main artery of the blues itself - riddled with demons but one of the ultimate examples of the kind of brilliant artist who could annoy people intensely with his over-the-top behaviour while also being one of the most endearing people you could wish to encounter. It's so frustrating that he basically drank and drugged himself to death and, thanks to his erratic behaviour, managed to make a mess of everything from relationships [inter-band, record company and Personal] to sometimes the music itself, although that was often the better for it.

Jeffrey's vision and talent was up there with Nick Cave and Jim Morrison. The former rose above their wild addictions to become an acclaimed elder statesman. The other succumbed to them. Sadly, Jeffrey took the latter path. The tragedy is that Jeffrey didn't realise a fraction of his potential before his death in 1996. Everyone who Jeffrey touched felt the same – he was his own worst enemy. Lovely, talented bloke. Pain-the-arse when he was pissed.

For a while Jeffrey was the proverbial best mate to the extent that I asked him to be my son's godfather. Daniel Lee Needs will be 20 in April, so I'm writing this as a tribute to the man he won't possibly remember meeting those few times. Looking at the photos of Jeffrey bouncing the weeks-old Daniel on his knee with a can of Tennents Super lager in one hand and a babies' bottle in the other, maybe it's just as well. Being into hip-hop, Daniel won't know his name either, except he's got the same middle name.

09hd.jpg
Now listen to the story of a man called Jeffrey...

By 1977, LA had already felt the shockwaves from New York's CBGB's scene but seemed to pick up more on the major punk rock cataclysm shaking the UK. The city had its own way of showing it, usually in LA'ed-up copies of the Pistols-Clash-Damned blueprints. But the place also managed to develop a genuinely vibrant scene which resulted in ventures like Dangerhouse. A lot of America's punk endeavours looked to classic UK rock and pop for inspiration: the CBGBs crew still looked to the Stones and Kinks, while many young punks on the west coast had graduated from the glam-worshipping Rodney's English Disco that had embraced the New York Dolls. The difference with the Gun Club was that it would be primarily influenced by America's own roots music, like blues, folk, jazz and country, albeit put in a blender full of drugs and liquor and taken to hell and back. The only other band that had recently paid homage to the music of its own country were the Dolls - another outfit who didn't allow themselves to fulfil their potential.

Jeffrey Lee Pierce was born in El Monte, near downtown LA - the only part of that city to bear a resemblance to New York's funkier neighbourhoods. He was a natural born rebel who dressed glam-punk-pimp-cowboy and worshipped Deborah Harry to the extent of copping her hairstyle. For a while, he ran the Blondie fan club and continued his fixation for the rest of his life, going dewey-eyed at the mention of her name. While Jeffrey did the Blondie club, Kid Congo Powers was running the Ramones'. Both had Mexican-American mothers with Jeffrey's maintaining a fanatical obsession with Hollywood and its stars.

Jeffrey learned guitar at an early age but played drums in his first group - local character Phast Phreddie's The Precisions, who never made it past the rehearsal stage. Jeffrey travelled - New York, Miami, Jamaica, New Orleans - and threw himself into various musical forms before coming out the other end with a list of influences he would pay homage to for the rest of his life: mainly roots music like blues, Bo Diddley, free jazz with John Coltrane, Creedence Clearwater, New Orleans bar music, reggae and, of course, Blondie. He developed an interest in the strange foibles of human behaviour, classic authors like William Burroughs, poets and movies. He started writing for Slash, the LA punkzine which came over like a West Coast version of Sniffin' Glue and Zigzag.

The one influence which kept growing within Jeffrey's soul was the blues. The real deal, raw stuff as practiced by names like Robert Johnson, Son House and Charley Patton. The Devil's music. This roots fascination would later become a major staple of the US rock scene, but this was year zero for the US, especially LA. The Gun Club were more likely to try and sound like Blind Lemon Jefferson than the Ramones.

It has been noted that the Cramps took some of their licks from the early Gun Club. In the UK we heard the Cramps first, before getting reports about the Gun Club. 'If you think the Cramps are strange...' kind of things. Kid and Jeffrey, who were living with Circle Jerk Keith Morris, had first formed a band with Don Snowden and Brad Dunning called Creeping Ritual, who'd become the Gun Club by the time they played their first gig at local punk venue the Hong Kong Cafe.

The Gun Club were the low life gutter to the Cramps' high camp horror show. They pulled the udders of America's bloated cow and sprayed out toxic, bourbon-soaked exorcisms of low living, love and desperation. Swamped-up locomotive breath mayhem, comparing girlfriends to opiates and raising pure hell. They were one of the maddest bands on the planet from the off, as Jeffrey developed recreational interests in heroin, speed and booze.

While the Cramps pushed that voodoo blues-rock trash trolley out into the world, the Gun Club thrashed around the local clubs until they got the chance to make an album for the local Slash Records in '81. They speed-recorded the Fire Of Love in two days. It was an awesome distillation of raw blues, rockabilly and punk, all topped by Jeffrey's out-there preacher screams and harangues. 'She Is Like Heroin To Me' he sang over an amphetamine bull-rhino guitar surge, while 'For The Love Of Ivy' was inspired by the Cramps' own Miss Rorshach. 'Goodbye Johnny' was rampant psycho-carnage. It was a gut-churning spontaneous combustion which sat apart from anything around at that time, except maybe the Cramps or even Suicide.

Ironically, just before the album, Kid Congo Powers upped and joined the Cramps, who by then were fairly huge, particularly in Europe. For the time being, the Gun Club line-up featured Terry Graham on drums, Ward Dobson on guitar and Rob Ritter on bass. The impact of the first album and Blondie connection brought a deal with Chris Stein's newly formed Animal Records. So the Gun Club went to New York to record Miami, which Chris produced and featured Debbie singing backing vocals under the pseudonym D.H.Lawrence Jr.

In my humble opinion, it's one of the great albums. The ultimate realisation of Jeffrey's rive tingly tortured visions and confessions as his impassioned wail cuts across lush backdrops which seem to encapsulate some kind of greater and ancient form of classic American music. 'Carry Home' and 'Mother Of Earth' are timeless and windswept, while 'John Hardy' - his take on traditional blues - is a balls-out tour-de-force. Elsewhere, pedal steel adds to the country flavours that are creeping in on tracks like 'Texas Serenade'. There's a steamy, confident version of Creedence Clearwater's 'Run Through the Jungle', while 'Sleeping In Blood City' and 'Like Calling Up Thunder' defined what some liked to call cowboy punk. I always thought Jeffrey was a very under-rated guitarist as his vocals and stage charisma tended to dominate, but several tracks spotlight his cutting, angular style. It makes sense that he was first inspired to pick up the guitar by Television's Tom Verlaine. The album's killer ballad was 'Fire Of Love', a bitter love song delivered with wracked soul and vicious after-thought.

Another personnel change - this time as Miami was awaiting release. Ritter left and Jeffrey got in Patricia Morrison from LA punk group the Bags. She would stay on for a record four years, being a quiet and stately witness to the peaks of Jeffrey's escalating excesses. This line-up wouldn't last too long - Jeffrey was reportedly very difficult to work with - but it was fantastic, as a French live album recorded at Al's Bar in Los Angeles testifies. Talking of testifying, Jeffrey is on ferocious form, working his way through 'Lost Highway', 'Fire Of Love', an ear-bleeding new tremor called 'Death Party', 'For The Love Of Ivy' and 'Walking The Beast'. There's a ten-minute romp through John Coltrane's 'A Love Supreme' with the guitars attacking the sax parts as Graham holds the beat like the Velvet Underground's Mo Tucker and it all ends up in MC5-tackle-Sun Ra territory. Jeffrey's chant of the title would later become hijacked by Primal Scream in their live version of 'Higher Than The Sun'. The funereal crawl through 'Goodbye Johnny' tips full-tilt onto the hell-bound express for a blazingly breakneck take on Robert Johnson's 'Preachin' The Blues'. Finally, 'Bol Weevil Man' is the patent Gun Club guitar rush scream-up for a finish. I was always intrigued how a group could be so hauntingly sensitive one minute, then howling demented blue murder the next. As for Jeffrey, those recurrent Jim Morrison comparisons are raucously evident but you could also bring Gene Vincent and Johnny Cash into the equation.

For a while Dee Pop from the Bush Tetras was on drums, and Jeffrey rekindled his friendship with Kid Congo, who rejoined in '83. 'Kid Congo got bored with The Cramps,' explained Jeffery at the time. 'He started getting better and didn't want to carry on playing an E chord all the time...it's just like being asleep. He also got tired of "fashion". I still like The Cramps though, they're creative.'

Then it was time for the Gun Club to bring some of bad America to Europe.

'When the last drop has been drained from the bourbon bottle, the stage coach careers into the screaming wind into your cranium and the leering skeleton outriders are taking potshots at what's left of your sanity...that's the time to join the Gun Club.'

So went the opening salvo in my first Gun Club feature in early '83 - in a supposed teeny mag. The interview was to be the first of many encounters with Jeffrey Lee Pierce.

Flexipop was an innocent lamb I fed to the slaughter. It was happy with its day-to-day genuflection at the alter of Duran Duran until, for some unearthly reason, they brought me in as editor to work alongside depraved designer Mark Manning [later to find infame as Zodiac Mindwarp]. We refused to do conventional 'tell us about the new album' type interviews, preferring to home in on any tales of debauchery that we could prise out of unsuspecting victims who thought they were being interviewed for some kind of Smash Hits type organ. Idols were regularly desecrated and threatened by a cartoon pig called Grunt Wazzock Pork and his bad salami. The mag's short life under my editorship coincided a period indulging in Bat Cave-related excesses - all rollicking system-punishing fun which culminated in us sticking Aleister Crowley on the cover and driving the final nail into a waiting coffin.

At the interview, with Jeffrey and Patricia, there was a lot of drinking, which wouldn't stop for the best part of the next three years, along with sundry other practices. In other words, Jeffrey and I kind of hit it off, initially due to mutual recreational pursuits. Usually, those kind of all-out thrashes are a great laugh to begin with. Happily, it was always the same way with us. It was only later, after we'd gone different ways, that we would both pay the price - Jeffrey in the most terrible way possible. That seemed so unimaginable at the time.

In Spring '83, the upright citizens of France and Holland were little prepared for the excess invasion led by the sturdy cowboy boots of Jeffrey and his fellow marauders. Although familiar with various forms of abuse at the time on a regular basis, I was quite shocked - and very amused - by the stories Jeffrey and Patricia told on our first proper meeting in a West End pub: Jeffrey being taken off the air during a Paris radio interview for being negatively monosyllabic and calling the presenter an asshole. 'I went on French radio, like Radio One in France. They only asked me two questions and threw me out!'

By Amsterdam, 'our reputation had begun to proceed us', recalled Patricia. For the radio interview, Jeffrey had 'taken every imaginable kind of drug you can find in Amsterdam.' 'He just slid down the wall,' remembered Patricia. 'We were holding him up each side and all he'd say to the questions was, "Oh, you don't really wanna know that". Every question!'

'They were pretty angry about it,' agreed Jeff. 'It was pretty wild. Our drummer threw up while he was on camera. He's asked me a question and goes, "Hueueey!" right in the middle of this really serious answer. We designated Amsterdam to be our drugs binge. They don't have to drink in Holland because there are so many drugs. I guess Amsterdam would be like a dream vacation, wouldn't it? But I think we went a little over the top, a little too much of everything. We'd been pretty straight up until then so we were starting to get bored.'

The boozing got particularly out of hand in the UK. 'Yeah!' chuckled Jeffrey with malevolent glee. 'The wildest night of the tour was in Newcastle. That was a drinking session. The bartender was an old sailor and challenged Dee to a drinking contest - they were drinking triple shots of bourbon. The bartender won. Dee was crawling around on his hands and knees, knocking over the tables in the bar. It took us two hours to bodily haul him up to his room and every time he woke up he'd start punching us!'

Jeffrey confided that he'd been forced to tone down his tipple from bourbon to gin. When I read these words today, they take on an extra depth and I sometimes get quite angry because this is precisely what would end up killing him.

'I had to stop because I got really sick. When you start to drink bourbon nothing else will do. I used to love it - a big pint of Old Granddad was the thing for me, never less, every night. I was sleeping at all these houses because I was too drunk to get home. I just got too rowdy or went round beating everybody up or doing something totally asinine. You don't feel things when you drink that stuff. You fall down the stairs and don't even notice. I ruined a lot of things on bourbon and got sick all the time. I drove my friends and my girlfriend insane. Finally I promised I'd stop. I can't believe I even lived through it. I took a liking to cognac for a while but I stopped for the tour. My liver hurt like hell.

'Gin's different - it's a more soothing drink. Patricia gets wild on gin. I never do. I get drunk, drunk, drunk so I can barely keep my eyes open. People think I'm a junkie when they see me nodding around on gin.'

Then Jeffrey's social conscience shone through for a moment. 'Boy, we're doing a lot to encourage the kids! But everyone drinks in England. In bars it reminds me of Texas - everyone gets wild, then they're singing, then they're knocking things over. Just like Texas! Two completely different cultures with the same drinking standard!'

I later found out that Jeffrey had already been diagnosed with cirrhosis of the liver around the time of Miami. If I'd have known that I never would've encouraged the marathon booze binges we embarked on as he became my regular drinking buddy for the next few years.

Unsurprisingly, the Gun Club incurred their fair share of disapproval from the press. This was the early 80s - when synth pop ruled in the clean and squeaky forms of Tears For Fears, Heaven 17 and Haircut 100. 'Those papers are like the guests you invite to a party who won't leave. I never could understand why people slag us off for being sloppy when that's the whole damn point - so you don't know where things are gonna end up or where they're gonna start. Rehearsing is totally against the spirit. This band never rehearse more than once at a time. It would just kill it. Sometimes we're miserably bad - in fact, it usually is! But it's worth it.'

The feature coincided with the awesome 'Death Party' EP. All feedback swamps, whistling deserts and the spirit of Howlin' Wolf. The title track is a torrent of glorious racket which even scared the shit out of the Bat Cave.

'"Death Party" is one of my favourite things I've done because it's completely unbearable,' crowed Jeff proudly. 'No one can stand listening to it. Therefore all others of a similar mould fail and pale. The Gun Club are the difference between shamming and shamanism.'

The Gun Club at London's Lyceum has since gone down as one of the great gigs. Jeffrey wore an admiral's jacket and hat, for some reason, and caterwauled through a set which bristled and smoked with evil heat. He was staggering - in more ways than one. 'I don't know about anyone else, but I had a ball,' he giggled later.

'I'm usually oblivious to anything onstage. When you're drunk you can play with the audience and it's fun, but usually I'm out on left field and not paying attention.' I suppose the obvious comparisons were the bad side of Jim Morrison without the sex. The unpredictability of Iggy Pop without the self-mutilating gymnastics. Sometimes the drugged ruin of Elvis without the rhinestones. And somehow this man's voice could send similar shivers down the spine as Robert Johnson's pained wailing, Coltrane's dam-busting sax or Johnny Cash passing deep, righteous judgement. Jeffrey was possessed by some very dark spirits indeed.

In September '84, the group were about to unleash The Las Vegas Story, their third and truly great album. Compared to the debut, it was complex and mature with songs like the eerie 'The Stranger In Our Town' and long-standing crowd-pleasers like 'Moonlight Motel' and 'Give Up The Sun' making an appearance. 'My Dreams' was a hallucinogenic ballad but 'Bad America' was dark, vicious and laced with vitriol. 'Walking With The Beast' showed that, when it came to the evil boogie rumble, the Gun Club could not be bettered. But then, in complete contrast, there's an amazing cover of George Gershwin's 'My Man Is Gone' from Porgy & Bess, where Jeffrey's vocal is as wracked and haunted as he ever got. He even had the balls to cover jazz great Pharaoh Sanders' 'The Master Plan' too.
LA's Beyond The Blackout fanzine - an early 80s haven for fans of the Cramps, Bad Seeds, etc - called it the best album of '84 and talks about 'the resurrected fire spirit currently guiding the band.'

Richard did an interview with Jeffrey, who was planning a day at his LA home watching Bilko and The Addams Family on TV. He said he never went out any more 'because all the people in the clubs have turned into junkies. I can't stand it. It's all so dismal, such a drag. I'm not into self-abuse any more...I'm interested totally into work now.' He asks Jeffrey about the swamp-voodoo psychobilly tag which was getting them Cramps comparisons. 'Umm, no one's called it that, have they?' What music does he play then? 'We play punk rock', replies Jeffrey.

There is punk rock on The Las Vegas Story, but also jazz, which Jeffrey admitted was the main inspiration for the arrangements and timing, 'Jazz is my main preoccupation,' says Jeffrey, citing Mingus, Dolphy and Coltrane as favourites. The record also oozes with the masturbating phantoms of rockabilly, pure pop and the traditional all-out death-crash.

Jeffrey says his lyrics were now observations instead of personal. 'I hate America. The lyrics are about that. The anguish, the description, the frustration. The awful life in the city where nothing ever happens. Where everyone has to "get off" on something all the time. I hate the random, immoral violence that is "America". Where car-loads full of Mexicans cruise around, picking off people at will and beating the shit out of them. They don't do it for any reason except to show how "bad" they are....I got badly beaten up about three months ago. It's because of the way I look - I'm no good at staying cool when someone's hassling me. I just have to mouth off.'

'LA's like a Nazi state at the moment with the Olympics - the police are going mad, picking on everyone. I'm gonna move soon.'

Asked if that might be England, Jeffrey replies, 'Nah, that place is getting to be like New York. Everyone's so hostile, so uptight, so crabby.' He picks France as top choice, but the following year would see Jeffrey end up basing himself in London.

In that interview, Jeffrey talked about his interest in the Peruvian folk-jazz music that laced 'The Master Plan'. He also enthused about South American music in general. Jeffrey also announced his plans to create a Third World jazz carnival with 27 musicians who'll have just two rehearsals and play only three songs that last a total of two hours.

As Beyond The Blackout liked to point out, the Gun Club were never quite accepted in their home city, calling them, 'LA's most misunderstood band'. They were still at club gig level when The Las Vegas Story was released and even found themselves supporting Billy Idol one less-than-gratifying night. But there was a long-standing bond between the Gunners and Siouxsie and the Banshees. Sioux had always been big mates with Kid Congo and when the Banshees came to LA in Spring '84, they asked the Gun Club to open for them at the Santa Monica Civic. With a packed house, good sound, great album and the band - Jeffrey in Indiana Jones drag, Patricia in mutant wedding dress, Kid exploding out of Cramps confines and Terry in Simon Le Bon's Duran t-shirt - burning with that righteous fire, turned in a belter. Jeffrey even got to demonstrate a bit of his newly discovered love of the trumpet.

The tour-de-force was again 'Preaching The Blues', while 'Goodbye Johnny' was coming on like Morrison's 'The End' as Jeffrey delivered his chilling narrative: 'Johnny, I have something I want you to do. I want you to go in the house and take care of that mess we made. Johnny, you can't get fucked all the time like that and go down to the house and do those things to people. Johnny, Johnny, you're my brother. I hate for you to get in trouble. I'd hate to see you sliced in two and...'. Blimey.

Back in the UK, the Bat Cave was in full swing in the West End. Although later painted as a posey goth watering hole, the place was fairly audacious in its presentations and simply very good fun. I was the dj from '83 through '85 and made sure I played at least one Gun Club tune every week. Jeffrey would come down when he was about, although he would profess to hate the place. In fact, his initial visits saw him getting quite belligerent towards the regulars after a few drinks. Thus started some nights that remain among the most booze-sodden I can't recall. Yes, I can't remember half of what we did, where we went or why we seemed to get in so much trouble. Why did we get thrown out of the Columbia Hotel at eight in the morning? That might've been because of Jeffrey's trumpet serenading from the balcony - a result of the dawn shopping trip for a bottle of Old Grandad. I really don't know!

During the last half of '84, the Gun Club toured extensively in Europe - where they were more popular than the US - and finished off the band in the process. Jeffrey was in maximum destruction mode. As Patricia Morrison explained to Mojo, 'I spent my years in the Gun Club with people coming up to me and saying, "This is a great band, get rid of the singer". But we'd say, "He is the band”. Because Jeffrey was totally in control. His saving grace was his vision and talent. The Gun Club should have been massive, but they weren't - because of Jeffrey. In the end, I said, I'm out.'

The tour ground to a halt around Christmas '84, along with the Gun Club. One of the last shows - at Camden Town's Dingwalls and possibly a step down from the Lyceum - was ramshackle and tense onstage, but one of those gigs where the demons raging onstage somehow manage to whip up something spellbindingly gripping out of the chaos and ill vibes.

After the show, Jeffrey met Romi Mori, one of the Japanese girls who used to frequent the Bat Cave. Romi and Jeffrey swiftly became inseparable and, it's fair to say that she became the one of the few stabilising and truly good influences in his short life - even if he did spike her with acid on that first night! I would go round to their place in Shepherds Bush sometimes and it would be like a cute couple of newly-weds [but with chaos always just around the corner].

One drunken night Jeffrey and me decided to form a super-group out of our friends and acquaintances to try and realise some of that vision for the jazz orchestra. We'd talked about doing something before but, at that time, I felt too musically inept to try and suggest something so serious as doing a band with Jeffrey.

Sometime in '84, the Bat Cave expanded its operations to take in another night at the now-defunct Embassy Club, which they called Helter Skelter. It was never very successful and being held on a Thursday – the night after the Bat Cave - meant that the organisers and participants had to take inordinate amounts of drugs to keep afloat. One drunken night me and Jeffrey decided to form that supergroup to play at the club. We wouldn't rehearse, just rope in a bunch of musician mates and see what happened. To this end, a core rhythm section was put together featuring members of Youth's Brilliant and Flesh For Lulu. [At the time I was living with Youth, who considered Jeffrey to be a bad influence!]. We asked Lemmy, who liked going to the Bat Cave because of the girls' disregard for clothing, but he just agreed to stand on stage if we wheeled on a fruit machine.

Jeffrey, who confined himself to electric piano-plinking and sporadic improvised vocalising, called the group The Astro Unicorn Experimental Jazz Ensemble and wanted to capture the feel of Sun Ra and John Coltrane. It turned out to be a discordant racket, rendered by drug-crazed piss-heads, and rightly got panned in the music papers, who were curious as it was Jeffrey's first gig since the demise of the Gun Club.

Another time, Jeffery performed a more conventional acoustic set, backed up by Nick of Flesh For Lulu. Unfortunately, I was developing this alter ego who was self-explanatorily called the Rev Jack Daniel Needs. Fuelled by the appropriate fire-water, I started joining in with a rousing selection of gospel favourites, with Jeffrey and Nick backing me up, before going off like a demented preacher and howling about pork swords and underpants. But then, insane impromptu gigs seemed to be the rage amidst this bunch of willing sinners who'd cavort each week around London's seedier dives. Can't remember if Jeffrey was in the one we called the Toilets From Hell. All this might've been appallingly self-indulgent but it was great fun [for us, anyway!]. Jeffrey liked it because it was free from the constraints of record companies and press [although they would still slag him off for having a laugh].

At one point, my forthcoming son was going to be called Jack Daniel Needs, but good taste prevailed and he became Daniel Lee Needs, after that damn sour-mash and Jeffrey [with a nod to Jerry Lee too]. Jeffrey dutifully accepted the position of godfather. One evening, Jeffrey came round to my humble abode off Upper Street in Islington - a basement I shared with my late missus and Daniel Lee - to see how his godson was doing. Around that time, Tennents Super Lager had been launched as a purple riposte to Special Brew domination. The photos from that night are rather different from the usual! Another time Jeffrey came round he o.d.'ed in the front room, necessitating the old wet towel and walk about treatment.

Unfortunately, '85 saw me and Jeffrey playing around a bit too much with the wrong drugs, as well as the excessive boozing. He'd wisely given up on the free jazz group and secured a record deal - with Statik Records. Recording the album at Britannia Row studios in North London, his band now included Clock DVA's old rhythm section of Nick Sanderson and Dean Dennis. Also along on guitar was the great Murray 'Muzza' Mitchell, who'd been a long-standing roadie for Siousxsie and the Banshees, had a stint with Lydia Lunch and would go on to become production manager and chief roadie for first the Orb then Primal Scream.

First there was a single called 'Love And Desperation', which even saw Jeffrey with a twelve-inch dance mix [not to mention leading a llama through Soho on the sleeve]. Riding a clipped, bold groove with a Tom Verlaine-like riff, the vocals were like a naked plea from the heart. 'I am blue as you pull off your skin/I can read in flesh everywhere you've been/That's why we bother to know each other so well/That's why I bother to live in hell with you/Love and desperation'.

The mothership album was Wildweed and it was another fine body of Jeffrey songs, if sometimes seeming to try and recreate the Gun Club myths to order. Producing was Craig Leon, who had worked with many of the American acts, including the Ramones.

The album was supported by some ill-fated touring in the US and a few in the UK but, I have to confess, all this period is a bit of a blur too.

In early '85 - by which time Zigzag was a travesty - I had taken menial labour as publicist at Flicknife Records, an independent label who roped me in and paid me forty quid a week to get press for their bands. Their office was in Acton - a bus-ride away from Shepherds Bush Green and a nearby pub called the Kensington. After a hard day trying to persuade Melody Maker to print a Hawkwind review, I would get on the bus and, having alighted at the Green, go and meet Jeffrey.

Having staked out his turf in the Kensington, Jeffrey would be parked there in his trilby hat reading. Always reading. He was still steeped in his Burroughs-related heritage but it could just as easily be the Evening Standard. He talked of meeting Burroughs, who had encouraged him in his writing, and was planning to write a book of his own. Jeffrey's reading material at the time included Jospeh Conrad and William Kennedy. He would always credit James Joyce for giving him his initial inspiration.

For the first two pints, the conversation was easy - catching up. For the next two it was at the 'well I should be getting off now but just one more' stage, then beyond that it was plain silly, 'where can we score?' or hatching a plan for some spectacular music scheme somewhere somehow.

But Jeffrey was a lovely man. I recall his face in the Kensington - often bloated and out of it - but that smile would start a laugh and the nervous child snigger would kick in and shake his frame. Jeffrey was an endearing lost soul, with an incredible thirst for music, literature and intoxicants. He obviously loved Debbie. At the mention of her name his eyes would cloud and memories start. I also remember how nervous he was of his imminent trip to Japan to meet Romy's parents. I could see why Romy fell in love with him but also, after a couple of incidents where he just got out of hand in the gross-out stakes, why some people washed their hands of him.

By '87, Kid Congo had hitched up with Nick Cave's Bad Seeds in Berlin. Jeffrey called him up and Kid found himself joining the Gun Club for a third time, with Romi playing bass and Nick Sanderson on drums. The fruits of this line-up was an album called Mother Juno which again showed what a brilliantly evocative songwriter Jeffrey could be. It was produced by Robin Guthrie of the Cocteau Twins but, surprisingly, was the rawest the Gun Club had sounded since the first album. Jeffrey was really proud of it and the group were getting on. It seemed like a new lease of life.

The frivolity stopped in '86 as I dissolved into dark opiated chaos then moved to New York in pursuit of my wife and son, who'd gone for a visit and not come back. I kind of lost touch with Jeffrey after that. While I was over there night-crawling the streets of Alphabet City, Jeffrey and the Gun Club continued touring but the constant boozing was taking its toll as the cirrhosis returned. By the end of the decade, Jeffrey was on the wagon, out of sheer, life-hinging necessity.

One of the first things I did when I returned to the UK in mid-'90 was try and seek him out. I was delighted to find the Gun Club playing at the Kentish Town Forum, still with the same line-up. Afterwards, I went and said hello to this slimmer, black-haired, teetotal Jeffrey. He seemed rather ill at ease - possibly because I hadn't exactly followed the same path myself yet. He'd released an album called Pastoral Hide And Seek on Fire Records. Produced by Jeffrey, it was good and solid with tracks like 'Temptation & I' delving into some soul baring. Maybe it had lost the wasted recklessness and the untamed quality was more subdued, but it was still a good Gun Club record. Romi must have found domestic life a lot easier, but even she felt that Jeffrey with his demons being well behaved also meant a loss of edge.

Jeffrey might not have been drinking now, but had rediscovered heroin. At that time, I was in a period of great denial with smack - but drinking like a fish! Our paths did not cross and, by the time the group went to Holland to record '93's Lucky Jim’, we'd all but lost contact. Just as well probably - Jeffrey now had a habit which I'd hear about on the bush telegraph. Despite the fact he remained living in London, we moved in different circles.

Jeffrey was deported back to LA in '95 after an altercation in the pub led to him brandishing a Samurai sword he'd picked up when he visited Romi's parents. He saw this as a new start, planning a new Gun Club with ever-faithful Kid Congo and having been asked to write his autobiography by Henry Rollins' publishing house. He'd started writing it years before in the Kensington and I wish he'd got to finish it. But in late March '96, while holed up at his father's house in Utah, Jeffrey collapsed into a coma. The cause was a blood clot to the brain, caused by the cirrhosis. He never came round. I found out by reading it in a music paper and burst into tears in the middle of a crowded pub.

I miss Jeffrey Lee Pierce, that beautiful, damned soul who could be totally infuriating after he'd had a couple of drinks but, ultimately, an individual who I grew to love and respect. His talent was indeed capable of placing him up there with wordsmiths like Morrison and Burroughs. Jeffrey himself, wasn't. If he were about now, he'd be cleaning up in the Mojo/Uncut climate which pays lengthy tribute to the pioneers of great Americana, particularly if they were victims of their own self-destruction. Although he might have hated the fact, Jeffrey was a great American, a charismatic front man and as good a writer as many of his heroes.

Apart from regretting not fully rekindling our friendship when I returned from New York, I also wish I could remember more of what we got up to. What a lot of those great plans were and that we hadn't been too fucked up to do most of them. Some of what was said in those marathon conversations. But one thing's for sure - the times I do remember are up there with the more inspirational fun I've had in my life.

More than anything I wish Jeffrey was around to see how Daniel Lee was doing.

Kris Needs – trackMARX 19 – 04/05

[DOWNLOAD 'Walking With The Beast']

Publicado por eLustre Convidado em 04:14 AM | Comentários (4)

janeiro 27, 2006

Muse bliss

muse1.jpg
«Give me all the peace and joy in your mind
I want the peace and joy in your mind
Give me the peace and joy in your mind...
»
in REAL VIDEO

Publicado por Surfer Rosa em 04:33 PM | Comentários (2)

Fim de semana a zeros

- Lime, estou tão podre que nem imaginas!
- Imagino sim!
- Imaginas?
- Sim, imagino. Imagino que estás podre. Muito!
- Oh, isso não é muito bom de se dizer de alguém.
- Pois não, mas foste tu que disseste.
- Sim, fui eu. Mas é diferente ser eu a dizer do que outra pessoa qualquer.
- Claro. Mas eu não sou uma pessoa qualquer.
- Pois não Lime, não és.
- E sabes que mais?
- O quê?
- Porque é que eu disse isso?
- Não.
- Porque também estou tão podre que nem imaginas!
- Está bem, já somos dois.
Nisto alguém apaga a luz e o silêncio toma conta da ocorrência.

Publicado por Lime & Purple em 03:53 PM | Comentários (0)

janeiro 26, 2006

Evidência

Hoje só sei que estou com calor porque trouxe camisolas a mais.
E não me apetece despi-las.

Publicado por Produtora de Inventos em 07:26 AM | Comentários (1)

Popular

Às vezes vou à casa-de-banho, não muitas, mas às vezes vou. Entro e fico lá sentado. Fico à espera. À espera de qualquer coisa, não sei bem o quê. Um barulho, acho eu. Em certas ocasiões, desconheço porquê, doem-me as veias dos braços. Dos ante-braços. Parece que o sangue quer saltar para fora e não consegue. Não tem nada a ver com o que se passa dentro da casa-de-banho. É apenas uma coincidência de factos. Dois eventos a acontecer ao mesmo tempo.
Mas na casa-de-banho, e é por isso que vou lá com maior frequência do que a necessidade, pensa-se. E eu preciso de pensar naquela calma de loiça e utensílios domésticos. De espuma de banho, de rolos de papel branco, de torneiras.
Nunca sei bem o que penso quando de lá saio, mas sei que penso, sei que tenho ideias extraordinárias, sei que estou calmo e que me alivio. É o suficiente.
O resto não sei explicar. Também não importa.

Publicado por António Faisão em 03:04 AM | Comentários (0)

janeiro 25, 2006

No words

LuzZ.jpg
JUST PLAY...

Publicado por O Homem do Leme em 10:53 PM | Comentários (2)

Ophones

Make yourself whatever you want!

Publicado por Fornecedor Alternativo em 08:45 PM | Comentários (0)

Asseptic

Alguém que ainda vai ser um fenómeno all over the world... é a minha modesta opinião...
[CHECK THIS OUT] [OU ESTE] [OU MAIS ESTE]

Publicado por Técnico Cinetário em 06:31 PM | Comentários (1)

Fabergé

Já percebi porque é que me lesionei, porque fui bruto e com o Pilates não se pode ser bruto senão ele parte-nos um braço ou uma mão! Ou as duas coisas!

Publicado por O Gajo Novo em 04:22 PM | Comentários (0)

A propósito de José Rodrigues dos Santos

«Vou-te chamuscar os ovários com fogo de artifício e foguetes iluminar-te-ão o útero. Já estou a acender o rastilho!»
Henry Miller - "Opus Pistorum"
[MAIS AQUI]

Publicado por Sutra em 03:02 PM | Comentários (1)

Assussora Remota

road.jpg

Publicado por Controlado pelo Tráfego Aéreo em 02:46 PM | Comentários (3)

Photolog update

HERE ;-)

Publicado por Jardineiro Mágico em 10:00 AM | Comentários (1)

janeiro 24, 2006

KO at the first round

MAX ERNST leaving the scene after another great fight!
Mais from MAX ERNST here!

Publicado por Gigantic Dwarf em 11:17 AM | Comentários (1)

Blackout

«Don't kid yourself
and don't fool yourself
this love's too good to last
and I'm too old to change, yeah

Don't grow up too fast
and don't embrace the past
this life's too good to last
and I'm too young to care

Don't kid yourself
and don't fool yourself
this life could be the last
and we're too young to see
»
MUSE - "Blackout" [pode ser ouvida carregando no link da banda seleccionando MEDIA-AUDIO-ABSOLUTION-BLACKOUT e depois PLAY ]
...
Esta foi a canção que ouvi toda a manhã em LOOP.
Estive numa prisão a fotografar reclusos. Tenho de falar disso também. Da reclusão dos prisioneiros...

Publicado por Gigantic Dwarf em 10:36 AM | Comentários (0)

Smoking Suzy

20060117.049Ms.jpg
Não sei onde está a Suzy hoje. Esta foi a última vez que a encontrei.
A Suzy fuma desalmadamente, com fúria. Não sei bem o que está à espera quando fuma assim. Mas acho que não está bem a fumar. Como não está bem a escrever. Gasta cigarros. Fuma de uma maneira como eu nunca vi ninguém fumar. Como se o cigarro se fosse gastar. E ela com medo que isso aconteça. E com esse pavor fuma ainda mais depressa, para aproveitar o cigarro todo. Mas com a velocidade a que vai aspirando o fumo o cigarro gasta-se mais rapidamente. Num minuto, talvez.
Não sei bem explicar este fenómeno. É uma espécie de suicídio do tabaco. Não sei.
E é assim que ela escreve também. Com medo que as folhas se acabem. E por isso escreve e escreve, usando as folhas o mais depressa possível. E escreve. Com medo que elas se gastem. Com medo de não ter mais palavras.
É esta a filosofia da Suzy. É este o sorriso que traz sempre na cara quando olho para ela.
Vou pedir-lhe que me escreva uma coisa em inglês. Só para ver, sem estar a pedir a alguém que me traduza.

Publicado por O Homem do Leme em 10:26 AM | Comentários (4)

janeiro 23, 2006

Muscle bend

Hoje lesionei o ombro. Nada de especial, amanhã já deve estar bom.
Perguntei à Rita onde tinha nascido ela. Disse-me que foi em Budapeste. Que é onde a família está toda. O pai nunca saiu do país e não é capaz de a vir visitar. Já tem setenta anos. Não sei que idade terá a Rita. Ela é a minha professora de Pilates! Tenho de lher tirar uma fotografia.
Lembrei-me disto quando estava a lavar os dentes e me doeu a articulação. É só falta de concentração. Lesionar-me assim.

Publicado por O Gajo Novo em 04:23 PM | Comentários (0)

Gotta do it now...

GONNA KILL EVERYBODY!!

Publicado por Gigantic Dwarf em 04:19 PM | Comentários (1)

Many thanks for the Oyster:

Oyster Stew Recipe #7141
1 pint oysters, Shucked, with liquor
1 quart milk or fat-free half-and-half
1/4 cup butter
salt and black pepper
seafood seasoning (optional)
6 servings / 25 minutes - 5 mins preparation

1. Cook oysters in their liquor until edges just begin to curl.
2. Add milk, butter, salt and pepper.
3. Heat slowly, being careful to NOT boil.
4. Serve immediately (for an extra "zip", sprinkle seafood seasoning on each serving).

Publicado por Fornecedor Alternativo em 04:00 PM | Comentários (0)

O cavaco de salvação

«Ele há muitas maneiras de se olhar para umas eleições presidenciais. A televisão portuguesa, por exemplo, passa um anúncio, que presumo da responsabilidade da Comissão Nacional de Eleições, para estimular as gentes ao voto. Trata-se de uma carinhosa relação entre um pai e um filho, dando a entender que o presidente é o pai de todos nós. Não é novo este conceito, pois bem me lembro que o meu livro da terceira classe apresentava a mesma ideia em relação ao moribundo almirante Américo Tomás. Salazar já tinha morrido. Ou talvez não.
Na verdade, nesses tempos passados, o verdadeiro pai da Pátria era Salazar. Foi nisso que grande parte do povo pensou quando o ditador se finou. “Foi-se o nosso Pai”. Como o povo igualmente sabe, quando a pancada é muita o corpo amolece. E depois de 48 anos de fascismo, os portugueses tinham o corpo e a alma bem amassada. Um país de “sôr dôtor” e barretada, de espinhela curvada ao padre, ao médico, ao engenheiro, ao juiz, num hábito de reverência saloia e de aceitação do seu lugar na vida. Marcas ainda hoje presentes no nosso corpus social. Daí que quando Salazar expirou, apesar de já não se encontrar no poder há algum tempo, muita gente se sentiu órfã, independentemente de gostarem realmente do homem de Santa Comba Dão ou não.
O problema é que desde então, depois de um período caótico de fraternidade no pós 25 de Abril, o país ressente-se ciclicamente dessa orfandade, procurando imagens, figuras, personalidades que, de algum modo, reúnam características que se assemelhem às do provinciano ditador, nomeadamente as que o definiram como salvador da Pátria. Honestidade, probidade, magreza, origens humildes, amor pela economia, desprezo pela cultura, solidão, teimosia, certeza inabalável da sua superioridade (megalomania?), desconfiança em relação a todos os outros. Estarei a descrever quem, Salazar ou Cavaco Silva?
Longe de mim pensar que o segundo se assemelha ao primeiro do ponto de vista político. Ou sequer que as suas ideias e práticas remetam para algo que tenha a ver com o fascismo ou ditadura mais ou menos provinciana. Nada disso. Cavaco é um democrata. Por muito que isso às vezes lhe custe. Refiro-me unicamente aos aspectos simbólicos de uma candidatura à Presidência da República que muitos dão como vitoriosa. Não tem e usa Cavaco muitos dos trejeitos de Salazar? Penso que isso salta à vista, é inegável. Então a pergunta será: por que razão o povo português segue este tipo de dispositivo simbólico e não o rejeita como uma má experiência? Não sei. Atrevo-me a pensar que o longo apagão sobre o fascismo que a nossa educação pública efectuou nas últimas três décadas não terá construído uma memória desses tempos e desses tiques nas pessoas. Hoje, que parte da nossa juventude tem consciência clara do que era Portugal antes do 25 de Abril, de qual era a nossa taxa de analfabetismo, de pobreza, etc.? Quem sabe exactamente quem foi e como era Salazar? Uma diminuta percentagem como as estatísticas infelizmente revelam. Talvez seja essa ignorância ou falta de memória que pode levar um povo a apreciar os mesmos tiques e... sobretudo, não os achar ridículos, anacrónicos, não se rir deles.
Infelizmente, isto não tem piada nenhuma. Sei que não consigo encontrar uma resposta que realmente me satisfaça e convença. Um dos tiques mais irritantes de Cavaco é o seu silêncio, o mistério que envolve as suas opiniões sobre uma série infindável de questões. Mas é também um dos mais eficazes, um dos que marca mais pontos, exactamente porque remete para o segredo e a solitária tomada de decisões, que podem ser as mais inesperadas. E isto fascina o povo, na sua tacanhice e desejo de desresponsabilização.
Tem, portanto, alguma razão a campanha televisiva paternalista: trata-se, no limite, de uma infantilização do cidadão, de uma mensagem clara de que ele precisa de um PR que seja uma figura paternal. Quem terá encomendado este sermão à Comissão Nacional de Eleições? Quem é que disse que o PR deve ter estas características paternais? Onde é que aprenderam que isso promove e exalta a República, na medida em que reforça o sentido de cidadania? Tudo isto me parece muito esquisito, muito esquisito mesmo. Quando o Estado nos dá este tipo de mensagem subliminar 30 anos depois da instauração da democracia, não posso deixar de estranhar. Onde é que ficou a imagem do cidadão responsável, adulto, consciente das suas obrigações cívicas e políticas, digno, culto, interessado, a exercer o seu direito de voto? Algures, num qualquer oceano de boas intenções. Isto para não entrar numa de teoria da conspiração e achar que nada disto é inocente.
Cair na real, dizem. Cair na economia, nas finanças, nas privatizações, nas bolsas. O pior é que nada disto tem qualquer realidade e é precisamente esse Portugal que nos empurra para trás.
Se a direita portuguesa só se consegue unir através de um símbolo salazarento como Cavaco, isso explica muito do nosso atraso em termos de desenvolvimento económico, dá muito a ver da mentalidade empoeirada dos grandes patrões de Portugal e do provincianismo egoísta dos nossos banqueiros.
É provável que Cavaco ganhe as eleições, até porque é apoiado por estas gentes do dinheiro. Um país cujos grandes projectos nacionais são o Euro 2004 e agora o Alemanha 2006 significa um povo à deriva e sem valores, capaz de se agarrar a qualquer cavaco de salvação. Nem que ele venha, lúgubre, salazarento, bafiento, a flutuar do passado. O que sabe o que quer e para onde vai, perdão... o que raramente duvida e nunca se engana. O cavaco de salvação.»
Carlos Morais José in Jornal Hoje Macau - 20 de Janeiro de 2006

Publicado por eLustre Convidado em 03:49 PM | Comentários (0)

Cheira a Nirvana

Bew Bross.jpg
[ZOOM]

«O brilho da plateia apagou-se há dois segundos, ouve-se apenas o burburinho dos aparelhos de ar-condicionado, um crepitar de papéis, um espirro, alguém que envia uma mensagem no seu telemóvel. Depois um breve silêncio de meio segundo. Umas mãos suadas que puxam uma corda, umas roldanas mal lubrificadas, um dedo que toca um interruptor e a onomatopeia das luzes do palco. Uma alucinação.
Daniel Bew é o irmão mais velho e está morto. É o primeiro a aparecer, não se vê, sente-se o cheiro, apenas. Bafio, ratos podres, cães de diamante e tangerinas por colher materializam a sua presença. Durante toda a peça está seco, esquecido, mas em palco. Extinto. Sem respirar. No fim do espectáculo ressuscita, acende um cigarro, e vai para casa dormir, tem uma necessidade extrema de descanso.
Por cima das luzes um painel electrónico descreve a situação, já que não se vê nada, apenas uma frase que corre demasiado depressa, numa constância de três línguas: “A primeira coisa que pensamos, antes de nascer, é que somos cegos, a segunda é que afinal conseguimos ver.” Por momentos não se percebe se aquilo que se vê é uma escuridão de branco ou de preto. O inconsciente, sem dizer nada a ninguém, regista que é branco e preto, em simultâneo. E de repente o estrado torna-se uma multidão de gritos: são os irmãos Bew, uma família abundante com um número infinito de elementos.
Ao certo não se sabe quantos são. Especula-se. Recentemente a Rolling Stone chinesa referia que “contando com os dois irmãos que seguram a alavanca no canal do Panamá [os cidadãos de apelido Bew] são ao todo dois milhões...”. A surpresa é total, os corpos mexem-se simulando o quotidiano dos espectadores, que de pronto são invadidos por uma sensação de déjà vu, cobrindo como uma praga todos os lugares do auditório. No palco e ao mesmo tempo na plateia, o público, imóvel, interage com as personagens, numa partilha de som, luz e êxtase.
Chama-se a este processo Realidade Interactiva. Um corredor à entrada por onde os espectadores têm que passar regista milimetricamente o movimento, a imagem e a pose de cada um. Criando um modelo tridimensional que posteriormente é usado em palco. No final do percurso é gravada a voz com a leitura do título do espectáculo. Estes registos são então chamados e projectados através de pequenos tubos luminosos, formando um ilimitado número de hologramas. São eles que personificam os actores e que dão corpo às personagens. Cada holograma representa de modo claro e sem falhas cada uma das pessoas da audiência que se movem, falam, e gesticulam do mesmo modo que os seus dadores. À partida, de tão real é o resultado, pode-se pensar que são clones e que o corredor apenas retirou o ADN de cada um dos seus ocupantes dando-lhes uma nova vida dentro de uma cópia perfeita.
Parece confuso, mas não é. É apenas a primeira parte do programa. Tiful Bew, o irmão do meio, por entre a parafernália de máquinas luminosas e das suas representações, explica-nos as interacções pretendidas. A um canto o espectador da coxia 32L beija sofregamente a espectadora do lugar 2B. E apaixonam-se, no palco e depois na vida real. Terminado o espectáculo encontram-se e repetem o que foi representado aos olhos de toda a gente. Tiful explica numa linguagem muito gestual que as pessoas nunca mais serão as mesmas, passam a ser peças soltas do lugar que preenchiam anteriormente e a partir daí iniciam um processo de reajustamento que os leva para uma vida profundamente melhor. Disso é exemplo tanto o barbudo do 32K como o magricela do 69H que evoluem, durante os trinta ou quarenta e cinco minutos da primeira parte, numa excepcional dose de pancadaria, onde não falta sangue e dentes partidos. Discretamente, já na rua, com os carros a passar, pedem desculpa um ao outro e tornam-se amigos para a vida inteira.
O que se vê são extremos da actividade humana, cenas do quotidiano intímo levadas à luz da inocência, processos de conflito irreparáveis. Sobras do Animal que existe dentro do Homem. Os cenários representam, mais uma vez, apenas a realidade. Uma rua. Um beco onde se cai. Um campo cheio de árvores com as folhas a baterem ao vento.
O Sol. A Lua.
O branco e o preto em simultâneo.
Mulheres e homens no aglomerado físico que os cerca. A cidade onde se busca o alimento e as montanhas onde se encontra a sabedoria. Os Irmãos Bew, um a um, viajam nos limites das suas crises de existência, com a necessidade extrema de afirmar que fazem parte do mundo.
Na segunda parte, a avalanche de situações representada pelo público, morre numa só vontade, a desigualdade de corpos e de formas encolhem-se numa só: o irmão Bew, esse ser delicado que se desmultiplica nas boas intenções que nasceram com o Universo, que das cinzas faz um paraíso, que da Eva faz um Adão, que do Adão faz um Macaco. E do Macaco faz um Deus que lança chamas. Que faz chover bondade. No palco o irmão Bew, e os seus infinitos gémeos, dividem-se pelos olhos da assistência, interagindo de novo com a sua alma. Dão-lhes escolhas, mostram-lhe caminhos, dedicam-se ao reverso da moeda. No positivo neutralizam o negativo. E no fim, quando o ar-condicionado se volta a ouvir, as palmas que se ouvem da plateia transformam as mãos dos irmãos Bew em asas, que voam para uma apoteose escura de branco e negro, numa só cor.

Terry Burns, artista radicado em Hong Kong, é a alma deste espectáculo. Ele próprio é o que sobra da mistura com o seu irmão siamês que nunca conheceu. Que não nasceu com ele como devia ter nascido, que vive alojado dentro da sua massa criativa. O mundo de Terry Burns espalha-se por uma esquizofrenia de sucesso. Disciplinada com brandura mas em excesso. Burns é Bew para fugir à responsabilidade de ser Burns. Para se confundir nele. Para ser toda a gente ao mesmo tempo, escondendo-se nesse reino de possibilidades sem fim. “Os únicos momentos que valem tudo são aqueles em que felizmente consigo ignorar as pessoas que supostamente devo entreter.” Escreveu Terry Burns a um amigo “ Não eu, nenhum público palerma para divertir; apenas o coração e a alma, o mundo, os pássaros, tempestades, sonhos, tristeza, serenidade celestial. Aí posso ser alguém, até isso acontecer, e mesmo que não aconteça, sou um miserável…”. Num diário recentemente publicado Burns procura a essência que lhe escapa: “A grandeza na arte alcança-se na ânsia e na dor, e no profundo sentir de se estar num túnel escuro. A grandeza na arte não é coisa que se diga a nós próprios que se tem. É o oásis, a grandeza, a visão, ou como se queira chamar. Depois de atravessar o vasto deserto de isolação e de sentimentos secos, aí sim, vem o oásis. E à medida que o criador que tenha visto uma vez o oásis envelhece, mais ele quer viver lá para sempre, mais frequentes são os êxitos de grandeza e visão.”
“Para Macau quisemos fazer algo de diferente, gosto de descarrilar comboios dentro das veias das pessoas, de as provocar, partindo delas próprias.” Explicou ao Hoje Macau, gesticulando numa mímica idêntica à do mais novo dos irmãos, Czar Bew. “Como existem as faixas escondidas nos CDs, quisemos fazer uma faixa escondida dentro do Festival de Artes, um espectáculo escondido no cartaz, com o intuito de surpreender o público. As pessoas precisam de surpresas, a vida precisa de ser uma surpresa a toda a hora.” A produção do espectáculo não envolve gastos, apenas o funcionamento da maquinaria, não há actores, não há engenheiros de som, é tudo pré-fabricado, tudo parte de um automatismo já criado. Os irmãos Bew existem dentro dessa realidade. São uma vitória da ilusão face à realidade palpável. Não existem, afinal, nem na alavanca do Canal do Panamá.
Para o próximo ano, Terry Burns, tem um projecto novo. Já com o manifesto apoio de várias instituições, pretende substituir a população toda de Macau por habitantes do território de Hong Kong, como quem faz apenas um embrulho. “Agora com a saída do Chefe do Executivo, Tung Chee-wah, já não precisamos de tanta gente, podemos sempre dar uma mãozinha e criar aqui um oásis”, diz o irmão Bew, sorrindo.

*O espectáculo tem o genuíno e bonito nome de “Nicotina, Vicodin, Marijuana, Ecstasy, Amor e Álcool”, tem lugar no Auditório 3 nas traseiras do Centro Cultural de Macau. A organização do Festival de Artes não quis divulgar, propositadamente, a data da sua realização, mas fonte próxima, nascida na longínqua mistura entre o Atlântico e o Pacífico, deixa-nos a ideia que será num dia para lá do final do próximo mês.»
"Cheira a Nirvana" é um texto de ficção de Ring Joid, publicado no Jornal Hoje Macau - 12 de Março de 2005 (durante o Festival de Artes de Macau)
[para esclarecer o Pedro... ou para ele me esclarecer a mim...]

Publicado por eLustre Convidado em 03:10 PM | Comentários (4)

Lapso sem língua

Quando cheguei a casa à hora de almoço achei que estava a faltar qualquer coisa, qualquer acontecimento de fim-de-semana que me escapou e ao qual nem prestei atenção. Depois liguei a televisão, estavam uns homens a falar cheios de fotógrafos à frente, com a imagem aos soluços. Comentadores, vénias, agradecimentos, bandeiras. Mas depois percebi aquilo de que me tinha esquecido e pude comer mais descansado. Detesto estas sensações.

Publicado por Guarda Costas em 02:44 PM | Comentários (0)

a poesia é para comer


Hoje a arte, mais do que para deleitar (cf conceito da poética clássica), é para ser apropriada, usada, manipulada (cf edónea teoria utilitarista vs utilitarismo) ingerida, comsumida rápido, e, por que não, fodida?

Publicado por Assussora Remota em 10:37 AM | Comentários (3)

janeiro 21, 2006

Alguém perdeu alguma coisa?

Moses Pray: “I got scruples too, you know. You know what that is? Scruples?
Addie Loggins: “No, I don't know what it is, but if you got 'em, it's a sure bet they belong to somebody else!

In "Paper Moon",
by Peter Bogdanovich

Publicado por Desgovernada Civil em 10:54 PM | Comentários (0)

The truth


"The truth is irrelevant! It's all a pile of lies and historical revisionism. There is nothing close to the truth... It's all in your mind."

Publicado por O Homem do Leme em 06:41 PM | Comentários (1)

Haverá mais para além disto?

Há alturas em que é tão simples.
O facto de eu existir, por exemplo. Sentada, mexo o braço, um pouco a mão, e já está. Plenitude.
(Às vezes espanto-me com a minha própria profundidade.)

Publicado por Desgovernada Civil em 05:20 PM | Comentários (0)

Gadji beri bimba

«gadji beri bimba glandridi laula lonni cadori
gadjama gramma berida bimbala glandri galassassa laulitalomini
gadji beri bin blassa glassala laula lonni cadorsu sassala bim
gadjama tuffm i zimzalla binban gligla wowolimai bin beri ban
o katalominai rhinozerossola hopsamen laulitalomini hoooo
gadjama rhinozerossola hopsamen
bluku terullala blaulala loooo

zimzim urullala zimzim urullala zimzim zanzibar zimzalla zam
elifantolim brussala bulomen brussala bulomen tromtata
velo da bang band affalo purzamai affalo purzamai lengado tor
gadjama bimbalo glandridi glassala zingtata pimpalo ögrögöööö
viola laxato viola zimbrabim viola uli paluji malooo

tuffm im zimbrabim negramai bumbalo negramai bumbalo tuffm i zim
gadjama bimbala oo beri gadjama gaga di gadjama affalo pinx
gaga di bumbalo bumbalo gadjamen
gaga di bling blong
gaga blung
»
"Gadji beri bimba" by HUGO BALL

Publicado por Gigantic Dwarf em 10:34 AM | Comentários (0)

Zoolooniezifia

Qual destas foi a primeira palavra a entrar, cronologicamente, no dicionário:
Helmet, Hamlet ou Omelet?

Publicado por Técnico Cinetário em 10:18 AM | Comentários (3)

Quota and paste

"All that we see or seem, is but a dream within a dream."
Edgar Allan Poe

Publicado por O Gajo Novo em 10:03 AM | Comentários (0)

janeiro 20, 2006

As eleições prusidenciais: pruvisão da casa

Cavaco não consegue ganhar à primeira volta por uma margem mínima. Alegre vence Soares. Na segunda volta o PS em bloco e toda a esquerda, incluindo o próprio Mário Soares que vai fazer campanha por Manuel Alegre, assim como Francisco Louçã, Jerónimo de Sousa e o Manuel João Vieira. Criando uma onda de solidariedade face ao candidato poeta, e face à cultura como base da sociedade, nunca vista até agora.
Manuel Alegre derrota Cavaco na segunda volta e é o novo prusidente da república!

Publicado por Fornecedor Alternativo em 02:16 PM | Comentários (3)

janeiro 19, 2006

Sorry

I was very busy to come here today... maybe tomorrow... or the day after...

Publicado por O Homem do Leme em 09:18 PM | Comentários (2)

janeiro 18, 2006

#8

af8.jpg
A aguasfurtadas número 8 saiu. Nós ainda não vimos nenhuma, nem esta nem as anteriores, mas desejamos tocar-lhes o mais rapidamente possível. E copiar tudo para um caderninho que temos aqui, que é por causa das coisas.
Pedidos directos para:
jup@jup.pt
ou
aguasfurtadas
Rua Miguel Bombarda, 187
4050-381 Porto

Publicado por O Homem do Leme em 05:43 PM | Comentários (1)

Grasp=alcançar

«Where have I come from?
What road have I traveled?
Which way am I going?
I do not know the way,
Yet here I stand,
With courage and determination,
Hoping to grasp
The knowledge of the truth
»
Lalleshvari, poetisa do vale de Caxemira.

Publicado por O Homem do Leme em 03:00 PM | Comentários (0)

Between light and nowhere

«Hope there's someone
Who'll take care of me
When I die, will I go

Hope there's someone
Who'll set my heart free
Nice to hold when I'm tired

There's a ghost on the horizon
When I go to bed
How can I fall asleep at night
How will I rest my head

Oh I'm scared of the middle place
Between light and nowhere
I don't want to be the one
Left in there, left in there

There's a man on the horizon
Wish that I'd go to bed
If I fall to his feet tonight
Will allow rest my head

So here's hoping I will not drown
Or paralyze in light
And godsend I don't want to go
To the seal's watershed

Hope there's someone
Who'll take care of me
When I die, Will I go

Hope there's someone
Who'll set my heart free
Nice to hold when I'm tired
»

"Hope There's Someone" by Antony & The Johnsons

Publicado por Surfer Rosa em 12:31 PM | Comentários (0)

Found Robert Walser packing

HERE!

Publicado por Gigantic Dwarf em 09:59 AM | Comentários (6)

Found Suzy again

Suzy1.jpg
- Suzy, vais ter de me mostrar essas coisas que escreves.
- Que coisas?
- Isso tudo, quero ler, quero saber o que escreves.
- Mas não é nada.
- Mas diz-me o que é, são histórias? Escreves histórias sobre Macau, sobre a tua vida?
- Não, não escrevo, são só palavras.
- Frases sem história?
- Não, não são frases... são só palavras... muitas palavras.

Publicado por O Homem do Leme em 08:51 AM | Comentários (2)

Empty box

«Tore open a package it was an empty box
No meaning to me just an empty box
Sender was a woman
She said she's sending me everything that I never gave her before
She said fill it up and send it back
Fill it up and send it back
So I send her back an empty box
A big mistake sent back an empty box
...»
by MARK SANDMAN

Publicado por Sutra em 08:20 AM | Comentários (1)

Macau morning #2

I'm waiting for the birds, would be too late after they flew...

Publicado por Gigantic Dwarf em 07:17 AM | Comentários (2)

Manifesto ANTI-CAVACO

Cavaco engole um sapo
"Uma geração que consente deixar-se representar por um Professor Aníbal Cavaco Silva é uma geração que nunca o foi. É um coio d'indigentes, d'indignos e de cegos! É uma resma de charlatães alaranjados e de vendidos, e só pode votar e parir abaixo de zero!"
[COMENTÁRIO TRANSPORTADO DAQUI]

Publicado por eLustre Convidado em 03:39 AM | Comentários (2)

Macau wall

wall.jpg
"My love for you won't last for one day
My love for you will last for two...
"
LOVE & ROCKETS - "It Could Be Sunshine"

Publicado por O Homem do Leme em 02:29 AM | Comentários (0)

janeiro 17, 2006

Associação Artistas de Plástico

ASAPs.jpg
Manifesto

Quando se inicia alguma coisa há sempre dois pontos de partida. Primeiro, o espaço físico que ocupamos e que nos permite avançar e propor uma nova dimensão no tempo e, segundo, a construção social que desfrutamos e que nos leva a interagir com o balanço desse mesmo espaço. A forma e o conteúdo. Não é claro, eu sei. O que quero dizer é que há sempre uma balança para qualquer situação. Dois pesos, duas medidas, duas forças. Os dois lados de um espelho, os dois lados de uma montanha, as duas direcções de uma linha recta. O equilíbrio, a igualdade, a proporção. Mais uma vez. O que estou a tentar explicar é que no ponto de partida há sempre o antes e o depois, o cá e o lá, o claro e o escuro. A verdade e a mentira: o sim e o não – não vou dizer o homem e a mulher. Uma coisa vive sempre do confronto com outra. O acto sem a sua prova, o seu testemunho, não existe. O vazio não faz sentido sem a representação do cheio. E por aí.
A Associação Artistas de Plástico (AAP) parte da ideia da fusão destes dois termos, de retirada dos pratos da balança, de a tornar inútil na sua função redentora mas ao mesmo tempo instruí-la com uma nova utilidade. A utilidade do objecto que observa sorridente todo o seu passado e que abraça o futuro com os dois braços que a compõem. Parte-se da ideia da coexistência de elementos opostos, ou de dois conceitos díspares, num só corpo. Na sua mistura híbrida. O móvel e o imóvel, por exemplo. Configurar o dia e a noite de modo a que passem a existir, como dia e noite, num só momento. Num período de tempo que é, em sincronia, a imagem do espaço que o frequenta. O tempo que visita a sua demora e que a aglutina. Da associação simultânea da forma com o conteúdo. Do que vê e do que se sente. Do que há e do que não há.
A AAP surge do conceito que jaz num infinito onde tudo é possível, onde a criatividade não tem morte, que ganha forma na frase NADA É TUDO, termo onde todo o universo está contido, onde todas as palavras, significados, idiomas existem, e dentro delas, ou nos seus espaços, as pessoas todas que escrevem a face da Terra. Que a povoam de raças, de géneros, de crateras. NENHUMA COISA É TODAS AS COISAS. São. Têm. Possuem. Expressão que se multiplica, ou divide, até ao que não tem fim, ao que não tem limites nem medidas e que inebria o juízo. Trocando-lhe os fusíveis, fundindo-os num só.
E no entanto a AAP é simples, de espírito fogoso e imaginação ardente, mas de agrado fácil. Amoldável e influenciável pela erosão circundante numa absorção constante do seu discernimento e igualdade, respirando-as com o tacto. Agrado sim. Num consórcio crescente de ideias e de dispositivos que identifiquem os estímulos no intuito de fornecer métodos de criação. A AAP fornece apenas formas de pensar, ideias, ar e céu azul. Em pacotes alternativos e consensuais. Oferece caminhos e abre portas com o sopro do olhar. Atreve-se. Molda as cores sem as distinguir. Rouba o ruído ao silêncio e o silêncio ao som e faz melodias que se podem ver e tocar. E ao mesmo tempo não, não se podem ver nem tocar. Nem ouvir.
A AAP exagera e delira, pensa demasiado. Contradiz-se. Recicla o inútil e o útil e escusa-se a dar explicações. Inventa de maneira generosa, abundante, e por vezes grosseira, e não se importa com isso. Atira para a atmosfera coisas cheias de pólvora da largura de uma praça, que rebentam com grande clamor e palmas, e com o passo dá chutos muito fortes numa bola que quase sempre acerta ao lado. E não se importa com isso.
A AAP não se importa com isso.
Vive para viver com estrondo. Vê balizas em todo o lado e o seu campo move-se como o trepidar de uma peça de fogo de artifício ou de artilharia defunta. Flutuando enquanto navega, enquanto se enrola. Enquanto beija o asfalto. À partida ou à chegada. Esfola-se daqui para ali. O seu extremo é uma linha circular que envolve com uma rede todos os bens do seu desoriente, incluindo os que não ficam bem. E tudo. E nada. Até ao centro.
A Mongólia que é a Turquia, que é a Argentina, que é a Islândia.
A AAP não faz sentido e por isso faz todo o sentido.
Insatisfeita com o quotidiano adjacente que vacila para as suas incertezas nasce da criação de um novo estímulo que venha suprimir esse fenómeno. Essa fome.
A AAP tem necessidade ou grande apetite de comer e tem uma sofreguidão avassaladora pela sua própria existência.
A AAP não existe. Dá apenas forma e serve para formar, modelando.
Os Artistas de Plástico (AP) que a formam derretem com o dinamismo em que se movimentam. Suam. Decompõem-se. Submetem-se a uma relação de amor com o objecto que representam, com a interacção crescente que interrompe o ritmo das suas silhuetas. Os APs vivem da razão mas não a têm, vivem de uma concepção lírica da sua trajectória que se ilustra sem o balanço de um pêndulo. Os APs interpenetram entre si, ouvem-se, falam e gritam. Agitam as mentalidades alheias iluminando-as. Os APs não servem para nada, servem para tudo. Dedicam-se de viva alma à criação de um formulário novo que expresse a relatividade entre o peso e a expansão, entre a rotação e a volta. Entre a crise e a procura. O retorno. Têm uma existência própria travada no desejo de ir mais além, obcecados na fórmula de construção de uma vida que crie neles uma sucessão infinita de eventos. De criações. De novas vidas. Desobstruindo-lhes os acessos não na sucessão encontrada na repetição dos pés, dos braços e das caras, tantos como os povos que existem no mundo, não na sua fecundação, mas conseguida com a busca intuitiva de um único modelo que produza uma continuidade no espaço. Na interacção com os outros, com as chuvas e com os mares. Com tudo o que se puder tocar.
A AAP vive da inspiração das coisas grandes. Dos terramotos, das infindáveis secas, das coisas más e tortuosas. Da dor. Dos furacões e das avalanches.
A AAP recorta o que é mais pequeno e minucioso e dá-lhe a dimensão de um continente. Sem se importar com isso. Hoje e qualquer dia. Criando pelo caminho um círculo vicioso. Um jardim. Uma receita de uma iguaria. Um sorriso em alguém que ia a passar, um bocejo num pássaro que não se atreveria a espirrar depois disso.
Quando se inicia alguma coisa, nem sempre saí bem, nem sempre tem duas pernas. Nem sempre se constrói um provérbio. O que se passa com esta Associação é a intenção de fazer. A intenção de ajudar a fazer aqueles que não conseguem, por alguma razão, fazer. O desejo antinatura de um realismo que reaja e se separe das consequências de longos reinados amorfos e separados à nascença. A Associação Artistas de Plástico quer unir-se, acoplar o artificial e o fixo. Aqui. Criar, projectar, mover. Causando uma comichão milenar na estática e na aberração que muitas vezes vive aterrada nestes aeroportos de vistas curtas. A AAP quer ser bonita e feia. E colateral. Quer ser tudo o que quiserem que ela seja. Quer rir com as suas interpretações. Quer exortar as mentes simples e as universais. Quer dar as mãos ao arbitrário e à síntese. Ao complexo. Quer ser enorme no seu poder criativo. Quer mover mundos.
Oh! Os Artistas de Plástico querem ser tanta coisa. Querem ser tudo. Querendo ser apenas nada.
Nada é tudo. Nunca para sempre.
Estamos aqui. Venham.
[REDIGIDO PELO CAMARADA RING JOID - NOV 2005]

Publicado por Mestre em 04:26 PM | Comentários (1)

E encontrei alguém pelo caminho

Me.jpg

Publicado por Técnico Cinetário em 09:36 AM | Comentários (21)

Macau morning #1

E fiquei ali parado a ver quem aparecia...

Publicado por Gigantic Dwarf em 09:17 AM | Comentários (2)

4 Suzy

Suzy.jpg
Encontro a Suzy muitas vezes, em vários sítios da cidade, está sempre agarrada a um caderno a escrever. Sempre quis perguntar-lhe o que escreve ela com tanta efusão, longe de tudo o que está à volta. De caneta na mão sem conseguir parar.
Hoje encontrei-a na praça onde vou passar muito do meu tempo. Fala inglês, o que foi uma surpresa, podermos conversar. "I'm Suzy", disse ela. E perguntei-lhe. E ela respondeu:
- Escrevo qualquer coisa.
- Mas escreves o quê?
- Qualquer coisa, não interessa o quê. Escrevo!
E fez um gesto de chegar a mão à cabeça, como se estivesse a demonstrar ter tanta coisa para escrever. Sempre. A toda a hora. Em qualquer lugar.

Publicado por O Homem do Leme em 08:49 AM | Comentários (4)

Extinction

«I smell smoke
that comes from a gun
named extinction
it was a long time ago
could have happened to anyone
he was struck by a bullet
and he melted into fluid named extinction
one thousand miles an hour
I'm just like anyone
I want to feel
the road of tar beneath the wheel named extinction
and evolving from the sea
would no be too much time for me
to walk beside you in the sun
I read something
about a son of a gun
named extinction.
»
"The Sad Punk" - PIXIES

Publicado por Surfer Rosa em 07:33 AM | Comentários (0)

Conto de fadas

«Era uma vez e foram muitas vezes
um homem que amava uma mulher
Era uma vez e foram tantas vezes
uma mulher que amava um homem
Era uma vez e foram demasiadas vezes
uma mulher e um homem que não amavam
aqueles que os amavam

Era uma vez
Talvez uma só vez
Um homem e uma mulher
que se amavam
»
ROBERT DESNOS

Versão do original:
«Il était un grand nombre de fois
Un homme qui aimait une femme
Il était un grand nombre de fois
Une femme qui aimait un homme
Il était un grand nombre de fois
Une femme et un homme
Qui n'aimaient pas celui et
celle qui les aimaient

Il était une fois
Une seule fois peut-être
Une femme et un homme
qui s'aimaient»

Publicado por O Gajo Novo em 06:47 AM | Comentários (1)

FIARI

Resumo dos propósitos da Federação Internacional da Arte Revolucionária e Independente (FIARI), fundada por André Breton, Diego Rivera e Leon Trotsky em 1938 na Cidade do México:
1) Uma aliança em prol da civilização, da vida, do ser humano na sua plenitude de manifestações.
2) Nenhuma barreira, nenhum tipo de controle, nenhum limite aos sonhos, à cultura ou à arte. Todos nascem no mesmo lugar.
3) Um libelo pela mais plena e absoluta liberdade de expressão, sem qualquer tipo de amarras.
4) O mais vigoroso repúdio a toda e qualquer forma de autoritarismo e dirigismo.
5) Os meios materiais devem ser postos sem limite ou controle de qualquer espécie ao serviço do ser humano e da arte.
6) A arte jamais deve ser reduzida a serviçal do capital.
7) O capitalismo é liberticida por definição.
8) O socialismo não pode ser autoritário.
9) Se destruir uma obra de arte é considerado por todas as pessoas sensíveis um gesto hediondo, como classificar o gesto de impedi-la de sequer existir?
10) Repúdio à barbárie das guerras e do autoritarismo.
RETIRADO DAQUI

Publicado por O Homem do Leme em 05:54 AM | Comentários (0)

janeiro 16, 2006

I'm a Bird Now

bird.jpg

Publicado por Sutra em 02:26 PM | Comentários (0)

Para cá dos sonhos

Querido,
Como eu gosto de acordar de manhã e sem querer passar a mão por ti e descobrir que estás duro. Não sei com que é que estás a sonhar, mas não me importo e isso até me excita. Então chupo-te, quero dar-te tanto prazer quanto o dos teus sonhos. Sinto-me realizada quando acordas e te deixas vir, depois levantas-te sem olhar para mim, nem olhas para trás. Tomas banho, fazes a barba e ficas mais bonito e confiante. Fazem-te bem os meus broches. Meu amor.

Publicado por Rute Sessenta e Seis em 10:39 AM | Comentários (0)

janeiro 15, 2006

janeiro 12, 2006

Carta

«Dear Aleksandr Ivanovich,

I have heard that you are saving money and have already saved thirty-five thousand. What for? Why save money? Why not share what you have with those who do not even have a totally spare pair of trousers? I mean, what is money? I have studied this question. I possess photographs of the banknotes in widest circulation: to the value of a rouble, three, four and even five roubles. I have heard of banknotes of an intrinsic worth of up to 30 roubles at a time! But, as for saving them: what for? Well, I am not a collector. I have always despised collectors who amass stamps, feathers, buttons, onions and so on. They are stupid, dull superstitious people. I know for example that what are called 'numismatists' -- that's those who accumulate coins -- have the superstitious habit of putting them, have you ever thought where? Not on the table, not in a box, but... on their books! What do you think of that? Whereas money can be picked up, taken to a shop and exchanged, well... let's say for soup (that's a kind of food), or for grey-mullet sauce (that's also a kind of foodstuff).
No, Aleksandr Ivanovich, you are almost as couth a person as I, yet you save money and don't change it into a range of other things. Forgive me, dear Aleksandr Ivanovich, but that is not terribly clever! You've simply gone a little stupid living out there in the provinces. There must be no one to talk to, even. I'm sending you my picture so that you will be able at least to see before you a clever, cultivated, intellectual, first-rate face.

Your friend Daniil Kharms
»

Publicado por O Homem do Leme em 04:55 AM | Comentários (2)

janeiro 11, 2006

Fim Começo Fim Começo Fim... Começo

Perder a sombra, perder o rasto.
Deixar a cidade, esta vida aqui (e sempre um outro capítulo aberto algures).
Fechar este, como quem apaga, tenta, uma coisa ainda viva.
Começar de novo.
Construção do quotidiano, (des)construção da memória.
Começar do zero.
Reboot.
(Aqui também).

Publicado por Desgovernada Civil em 11:55 PM | Comentários (1)

I try to sing it funny like Beck...

wake up dead drunk.jpg

www.stewdio.org/jed/


Jeddy-3 the humanoid was assembled in the kitchen out of spare parts. Before Jed's system died he wrote poetry. This is one of his poems

Publicado por Iconoclausta em 09:55 AM | Comentários (4)

eu também vou!

Neighborhood #1 (Tunnels)
The Arcade Fire

And if the snow buries my,
my neighborhood.
And if my parents are crying
then I'll dig a tunnel
from my window to yours,
yeah a tunnel from my window to yours.
You climb out the chimney
and meet me in the middle,
the middle of the town.
And since there's no one else around,
we let our hair grow long
and forget all we used to know,
then our skin gets thicker
from living out in the snow.

You change all the lead
sleepin' in my head,
as the day grows dim
I hear you sing a golden hymn.

Then we tried to name our babies,
but we forgot all the names that,
the names we used to know.
But sometimes, we remember our bedrooms,
and our parent's bedrooms,
and the bedrooms of our friends.
Then we think of our parents,
well what the hell ever happened to them?!

You change all the lead
sleepin' in my head to gold,
as the day grows dim,
I hear you sing a golden hymn,
the song I've been trying to sing.

Purify the colors, purify my mind.
Purify the colors, purify my mind,
and spread the ashes of the colors
in this heart of mine.

Publicado por Assussora Remota em 08:57 AM | Comentários (0)

Dia 18 e 19 de Fevereiro

Here we go!
Alguém quer vir?

Publicado por Surfer Rosa em 07:19 AM | Comentários (1)

janeiro 10, 2006

I can’t take it no more.


Sim é para ti, para qualquer um que esteja a ler. I can’t take it no more. É a estrofe que entrou, estridente de madrugada, no meu quarto escuro para me arrancar do pesadelo e que já não sai e se repete incessantemente, qual eco na minha caixa craniana, como quem diz subtil e ritmadamente que o pesadelo continua, apesar de eu ter acordado.
E agora escrevo ilegalmente na esperança de (me tornar cidadã?) fazer desaparecer o peso da estrofe que passou a ser acompanhada pelo ritmo acelerado do subufer da caixa torácica. Não devia beber café, não devia beber café, não devia beber café, não devia beber café, canta o coro.
A mulher entra e faz uma série de perguntas às quais respondo secamente. Depressa me arrependo e tento remediar com uma voz mais doce enquanto disfarçadamente baixo o volume da rave dentro de mim. Será que ela ouviu? Five to four, I can’t take it no more.

Publicado por Assussora Remota em 09:45 AM | Comentários (1)

janeiro 09, 2006

Este blog já viu melhores dias

Andei demasiadas vezes a experimentar o falso e agora que encontrei o verdadeiro não quero querer mais nada!

Publicado por Gigantic Dwarf em 02:01 PM | Comentários (0)

janeiro 06, 2006

Querias batatas com enguias!

Publicado por Prusidente da Junta em 09:17 PM | Comentários (4)

My Baby Dolls

HERE :-)

Publicado por António Faisão em 11:29 AM | Comentários (1)

janeiro 04, 2006

Feliz ano novo

Vi na televisão que as lojas bacanas estavam vendendo adoidado roupas ricas para as madames vestirem no reveillon. Vi também que as casas de artigos finos para comer e beber tinham vendido todo o estoque.

Pereba, vou ter que esperar o dia raiar e apanhar cachaça, galinha morta e farofa dos macumbeiros.

Pereba entrou no banheiro e disse, que fedor.

Vai mijar noutro lugar, tô sem água.

Pereba saiu e foi mijar na escada.

Onde você afanou a TV, Pereba perguntou.

Afanei, porra nenhuma. Comprei. O recibo está bem em cima dela. Ô Pereba! você pensa que eu sou algum babaquara para ter coisa estarrada no meu cafofo?

Tô morrendo de fome, disse Pereba.

De manhã a gente enche a barriga com os despachos dos babalaôs, eu disse, só de sacanagem.

Não conte comigo, disse Pereba. Lembra-se do Crispim? Deu um bico numa macumba aqui na Borges de Medeiros, a perna ficou preta, cortaram no Miguel Couto e tá ele aí, fudidão, andando de muleta.

Pereba sempre foi supersticioso. Eu não. Tenho ginásio, sei ler, escrever e fazer raiz quadrada. Chuto a macumba que quiser.

Acendemos uns baseados e ficamos vendo a novela. Merda. Mudamos de canal, prum bang-bang, Outra bosta.

As madames granfas tão todas de roupa nova, vão entrar o ano novo dançando com os braços pro alto, já viu como as branquelas dançam? Levantam os braços pro alto, acho que é pra mostrar o sovaco, elas querem mesmo é mostrar a boceta mas não têm culhão e mostram o sovaco. Todas corneiam os maridos. Você sabia que a vida delas é dar a xoxota por aí?

Pena que não tão dando pra gente, disse Pereba. Ele falava devagar, gozador, cansado, doente.

Pereba, você não tem dentes, é vesgo, preto e pobre, você acha que as madames vão dar pra você? Ô Pereba, o máximo que você pode fazer é tocar uma punheta. Fecha os olhos e manda brasa.


Eu queria ser rico, sair da merda em que estava metido! Tanta gente rica e eu fudido.

Zequinha entrou na sala, viu Pereba tocando punheta e disse, que é isso Pereba?

Michou, michou, assim não é possível, disse Pereba.

Por que você não foi para o banheiro descascar sua bronha?, disse Zequinha.

No banheiro tá um fedor danado, disse Pereba. Tô sem água.

As mulheres aqui do conjunto não estão mais dando?, perguntou Zequinha.

Ele tava homenageando uma loura bacana, de vestido de baile e cheia de jóias.

Ela tava nua, disse Pereba.

Já vi que vocês tão na merda, disse Zequinha.

Ele tá querendo comer restos de Iemanjá, disse Pereba.

Brincadeira, eu disse. Afinal, eu e Zequinha tínhamos assaltado um supermercado no Leblon, não tinha dado muita grana, mas passamos um tempão em São Paulo na boca do lixo, bebendo e comendo as mulheres. A gente se respeitava.

Pra falar a verdade a maré também não tá boa pro meu lado, disse Zequinha. A barra tá pesada. Os homens não tão brincando, viu o que fizeram com o Bom Crioulo? Dezesseis tiros no quengo. Pegaram o Vevé e estrangularam. O Minhoca, porra! O Minhoca! crescemos juntos em Caxias, o cara era tão míope que não enxergava daqui até ali, e também era meio gago - pegaram ele e jogaram dentro do Guandu, todo arrebentado.

Pior foi com o Tripé. Tacaram fogo nele. Virou torresmo. Os homens não tão dando sopa, disse Pereba. E frango de macumba eu não como.

Depois de amanhã vocês vão ver. Vão ver o que?, perguntou Zequinha.

Só tô esperando o Lambreta chegar de São Paulo.

Porra, tu tá transando com o Lambreta?, disse Zequinha.

As ferramentas dele tão todas aqui.

Aqui!?, disse Zequinha. Você tá louco.

Eu ri.

Quais são os ferros que você tem?, perguntou Zequinha. Uma Thompson lata de goiabada, uma carabina doze, de cano serrado, e duas magnum.

Puta que pariu, disse Zequinha. E vocês montados nessa baba tão aqui tocando punheta?

Esperando o dia raiar para comer farofa de macumba, disse Pereba. Ele faria sucesso falando daquele jeito na TV, ia matar as pessoas de rir.

Fumamos. Esvaziamos uma pitu.

Posso ver o material?, disse Zequinha.

Descemos pelas escadas, o elevador não funcionava e fomos no apartamento de Dona Candinha. Batemos. A velha abriu a porta.

Dona Candinha, boa noite, vim apanhar aquele pacote.

O Lambreta já chegou?, disse a preta velha.

Já, eu disse, está lá em cima.

A velha trouxe o pacote, caminhando com esforço. O peso era demais para ela. Cuidado, meus filhos, ela disse.

Subimos pelas escadas e voltamos para o meu apartamento. Abri o pacote. Armei primeiro a lata de goiabada e dei pro Zequinha segurar. Me amarro nessa máquina, tarratátátátá!, disse Zequinha.

É antiga mas não falha, eu disse.

Zequinha pegou a magnum. Jóia, jóia, ele disse. Depois segurou a doze, colocou a culatra no ombro e disse: ainda dou um tiro com esta belezinha nos peitos de um tira, bem de perto, sabe como é, pra jogar o puto de costas na parede e deixar ele pregado lá.

Botamos tudo em cima da mesa e ficamos olhando. Fumamos mais um pouco.

Quando é que vocês vão usar o material?, disse Zequinha.

Dia 2. Vamos estourar um banco na Penha. O Lambreta quer fazer o primeiro gol do ano.

Ele é um cara vaidoso, disse Zequinha.

É vaidoso mas merece. Já trabalhou em São Paulo, Curitiba, Florianópolis, Porto Alegre, Vitória, Niterói, pra não falar aqui no Rio. Mais de trinta bancos.

É, mas dizem que ele dá o bozó, disse Zequinha.

Não sei se dá, nem tenho peito de perguntar. Pra cima de mim nunca veio com frescuras.

Você já viu ele com mulher?, disse Zequinha.

Não, nunca vi. Sei lá, pode ser verdade, mas que importa?

Homem não deve dar o cu. Ainda mais um cara importante como o Lambreta, disse Zequinha.

Cara importante faz o que quer, eu disse.

É verdade, disse Zequinha.

Ficamos calados, fumando.

Os ferros na mão e a gente nada, disse Zequinha.

O material é do Lambreta. E aonde é que a gente ia usar ele numa hora destas?

Zequinha chupou ar fingindo que tinha coisas entre os dentes. Acho que ele também estava com fome.

Eu tava pensando a gente invadir uma casa bacana que tá dando festa. O mulherio tá cheio de jóia e eu tenho um cara que compra tudo que eu levar. E os barbados tão cheios de grana na carteira. Você sabe que tem anel que vale cinco milhas e colar de quinze, nesse intruja que eu conheço? Ele paga na hora.

O fumo acabou. A cachaça também. Começou a chover. Lá se foi a tua farofa, disse Pereba.

Que casa? Você tem alguma em vista?

Não, mas tá cheio de casa de rico por aí. A gente puxa um carro e sai procurando.

Coloquei a lata de goiabada numa saca ele feira, junto com a munição. Dei uma magnum pro Pereba, outra pro Zequinha. Prendi a carabina no cinto, o cano para baixo e vesti uma capa. Apanhei três meias de mulher e uma tesoura. Vamos, eu disse.

Puxamos um Opala. Seguimos para os lados de São Conrado. Passamos várias casas que não davam pé, ou tavam muito perto da rua ou tinham gente demais. Até que achamos o lugar perfeito. Tinha na frente um jardim grande e a casa ficava lá no fundo, isolada. A gente ouvia barulho de música de carnaval, mas poucas vozes cantando. Botamos as meias na cara. Cortei com a tesoura os buracos dos olhos. Entramos pela porta principal.

Eles estavam bebendo e dançando num salão quando viram a gente.

É um assalto, gritei bem alto, para abafar o som da vitrola. Se vocês ficarem quietos ninguém se machuca. Você aí, apaga essa porra dessa vitrola!

Pereba e Zequinha foram procurar os empregados e vieram com três garções e duas cozinheiras. Deita todo mundo, eu disse.

Contei. Eram vinte e cinco pessoas. Todos deitados em silêncio, quietos, como se não estivessem sendo vistos nem vendo nada.

Tem mais alguém em casa?, eu perguntei.

Minha mãe. Ela está lá em cima no quarto. É uma senhora doente, disse uma mulher toda enfeitada, de vestido longo vermelho. Devia ser a dona da casa.

Crianças?

Estão em Cabo Frio, com os tios.

Gonçalves, vai lá em cima com a gordinha e traz a mãe dela.

Gonçalves?, disse Pereba.

É você mesmo. Tu não sabe mais o teu nome, ô burro? Pereba pegou a mulher e subiu as escadas.

Inocêncio, amarra os barbados.

Zequinha amarrou os caras usando cintos, fios de cortinas, fios de telefones, tudo que encontrou.

Revistamos os sujeitos. Muito pouca grana. Os putos estavam cheios de cartões de crédito e talões de cheques. Os relógios eram bons, de ouro e platina. Arrancamos as jóias das mulheres. Um bocado de ouro e brilhante. Botamos tudo na saca.

Pereba desceu as escadas sozinho.

Cadê as mulheres?, eu disse.

Engrossaram e eu tive que botar respeito.

Subi. A gordinha estava na cama, as roupas rasgadas, a língua de fora. Mortinha. Pra que ficou de flozô e não deu logo? O Pereba tava atrasado. Além de fudida, mal paga. Limpei as jóias. A velha tava no corredor, caída no chão. Também tinha batido as botas. Toda penteada, aquele cabelão armado, pintado de louro, de roupa nova, rosto encarquilhado, esperando o ano novo, mas já tava mais pra lá do que pra cá. Acho que morreu de susto. Arranquei os colares, broches e anéis. Tinha um anel que não saía. Com nojo, molhei de saliva o dedo da velha, mas mesmo assim o anel não saía. Fiquei puto e dei uma dentada, arrancando o dedo dela. Enfiei tudo dentro de uma fronha. O quarto da gordinha tinha as paredes forradas de couro. A banheira era um buraco quadrado grande de mármore branco, enfiado no chão. A parede toda de espelhos. Tudo perfumado. Voltei para o quarto, empurrei a gordinha para o chão, arrumei a colcha de cetim da cama com cuidado, ela ficou lisinha, brilhando. Tirei as calças e caguei em cima da colcha. Foi um alívio, muito legal. Depois limpei o cu na colcha, botei as calças e desci.

Vamos comer, eu disse, botando a fronha dentro da saca. Os homens e mulheres no chão estavam todos quietos e encagaçados, como carneirinhos. Para assustar ainda mais eu disse, o puto que se mexer eu estouro os miolos.

Então, de repente, um deles disse, calmamente, não se irritem, levem o que quiserem não faremos nada.

Fiquei olhando para ele. Usava um lenço de seda colorida em volta do pescoço.

Podem também comer e beber à vontade, ele disse.

Filha da puta. As bebidas, as comidas, as jóias, o dinheiro, tudo aquilo para eles era migalha. Tinham muito mais no banco. Para eles, nós não passávamos de três moscas no açucareiro.

Como é seu nome?

Maurício, ele disse.

Seu Maurício, o senhor quer se levantar, por favor?

Ele se levantou. Desamarrei os braços dele.

Muito obrigado, ele disse. Vê-se que o senhor é um homem educado, instruído. Os senhores podem ir embora, que não daremos queixa à polícia. Ele disse isso olhando para os outros, que estavam quietos apavorados no chão, e fazendo um gesto com as mãos abertas, como quem diz, calma minha gente, já levei este bunda suja no papo.
Inocêncio, você já acabou de comer? Me traz uma perna de peru dessas aí. Em cima de uma mesa tinha comida que dava para alimentar o presídio inteiro. Comi a perna de peru. Apanhei a carabina doze e carreguei os dois canos.

Seu Maurício, quer fazer o favor de chegar perto da parede? Ele se encostou na parede. Encostado não, não, uns dois metros de distância. Mais um pouquinho para cá. Aí. Muito obrigado.

Atirei bem no meio do peito dele, esvaziando os dois canos, aquele tremendo trovão. O impacto jogou o cara com força contra a parede. Ele foi escorregando lentamente e ficou sentado no chão. No peito dele tinha um buraco que dava para colocar um panetone.

Viu, não grudou o cara na parede, porra nenhuma.

Tem que ser na madeira, numa porta. Parede não dá, Zequinha disse.

Os caras deitados no chão estavam de olhos fechados, nem se mexiam. Não se ouvia nada, a não ser os arrotos do Pereba.

Você aí, levante-se, disse Zequinha. O sacana tinha escolhido um cara magrinho, de cabelos compridos.

Por favor, o sujeito disse, bem baixinho. Fica de costas para a parede, disse Zequinha.
Carreguei os dois canos da doze. Atira você, o coice dela machucou o meu ombro. Apóia bem a culatra senão ela te quebra a clavícula.

Vê como esse vai grudar. Zequinha atirou. O cara voou, os pés saíram do chão, foi bonito, como se ele tivesse dado um salto para trás. Bateu com estrondo na porta e ficou ali grudado. Foi pouco tempo, mas o corpo do cara ficou preso pelo chumbo grosso na madeira.

Eu não disse? Zequinha esfregou ó ombro dolorido. Esse canhão é foda.

Não vais comer uma bacana destas?, perguntou Pereba.

Não estou a fim. Tenho nojo dessas mulheres. Tô cagando pra elas. Só como mulher que eu gosto.

E você... Inocêncio?

Acho que vou papar aquela moreninha.

A garota tentou atrapalhar, mas Zequinha deu uns murros nos cornos dela, ela sossegou e ficou quieta, de olhos abertos, olhando para o teto, enquanto era executada no sofá.

Vamos embora, eu disse. Enchemos toalhas e fronhas com comidas e objetos.

Muito obrigado pela cooperação de todos, eu disse. Ninguém respondeu.

Saímos. Entramos no Opala e voltamos para casa.

Disse para o Pereba, larga o rodante numa rua deserta de Botafogo, pega um táxi e volta. Eu e Zequinha saltamos.

Este edifício está mesmo fudido, disse Zequinha, enquanto subíamos, com o material, pelas escadas imundas e arrebentadas.

Fudido mas é Zona Sul, perto da praia. Tás querendo que eu vá morar em Vilópolis?

Chegamos lá em cima cansados. Botei as ferramentas no pacote, as jóias e o dinheiro na saca e levei para o apartamento da preta velha.

Dona Candinha, eu disse, mostrando a saca, é coisa quente.

Pode deixar, meus filhos. Os homens aqui não vêm.

Subimos. Coloquei as garrafas e as comidas em cima de uma toalha no chão. Zequinha quis beber e eu não deixei. Vamos esperar o Pereba.

Quando o Pereba chegou, eu enchi os copos e disse, que o próximo ano seja melhor. Feliz Ano Novo.
Rubem Fonseca
(Texto extraído do livro "Feliz Ano Novo", Editora Artenova – Rio de Janeiro, 1975)

Publicado por Currespondente de Guerra em 12:29 PM | Comentários (1)

Monte, vi, deu...

«É sempre assim comovente o pôr do Sol
por indigente ou berrante que seja,
mas ainda bem mais comevedor
é o brilho desesperado e derradeiro
que enferruja a planície
quando o último sol ficou submerso.
Dói-nos reter essa luz tensa e clara,
essa alucinação quem impõe ao espaço
o medo unânime da sombra
e que pára de súbito
quando notamos como é falsa,
quando acabam os sonhos,
quando sabemos que sonhamos.
»
"Afterglow" por J.L.Borges

Publicado por Desgovernada Civil em 08:42 AM | Comentários (0)

Jorge Luis Borges


por André Carrilho

Publicado por Produtora de Inventos em 08:26 AM | Comentários (0)

Para o Mestre

Eh pa.
Saltas cá para dentro?
E vês o alcatrão a ferver.
Vês o resto do teu corpo a espumar por dentro.
O espírito a corroer o passo.
Saltas cá para dentro?
E deixas cair o que fica.
O que vai para longe.
A rolar.
Como as pedras.
Às dentadas.
Eh pa.
Volta cá para dentro.

Publicado por Sutra em 08:19 AM | Comentários (0)

janeiro 03, 2006

Resposta a Beltrano no fôlego de uma querela política

Estava claramente a armar-me em esperto...
«Caro Z.

Sim, tens razão, é um descrença nas virtudes de quem tem as garras do poder - não confundir com desconfiança.
Não quero acrescentar nada. Nem estou, com este meu modo, a perseguir, a correr atrás, ou a pôr em perigo, os objectivos e liberdades de que falas. Não é de todo minha intenção englobar-me nessa tarefa, porque ela vive, na sua essência, dentro de mim. Não é preciso soletrá-la e penso que não era a tua intenção estar a ensinar-me a andar. O que não quer dizer que seja a minha forma de vida, que esteja sempre a rezar para isso. Não. Porque os cidadãos por defeito são uns bichos e gostam que lhes dêem direccções, quando estão libertos só andam à procura de umas algemas, uns ançaimos, e, ouve, estou simplesmente a generalizar.
Isso é tudo muito bonito, essa coisa dos objectivos de uma sociedade, mas é tudo elouquência, um lugar mais que comum, nem te estou a ouvir falar, mas já te estou a ver seguir os passos para dentro da mesma gaiola. É desses discursos sem nada para dizer de que eu fujo. A tua capacidade de argumento baseia-se no atirar com os desfavorecideos para a linha da frente, tornando-os sonantes. Visíveis. Os coitadinhos. Pareces um politicozinho com o mesmo discurso falível que já não convence ninguém. Alegação vulgar e requentada. São esses gajos que se afunilam nos pântanos do poder pensando que estão a levar para a frente o que quer que seja. São simplesmente ridículos. Funâmbulos. Enterram-se e não dão por isso.

Não sei há quanto tempo cá andas mas já devias saber que a teoria escorrega na prática, que uma tese é pura conjectura: são suposições. A realidade é bem diferente, vive de factores desconhecidos. Vive do império do improviso. Da humidade, da erosão, da fertilidade da terra. Das Estações. Não quero dizer que a política seja de todo um processo aleatório. É um jogo. Uma utopia. Um simulacro de situações. Um mundo de boas intenções. E não lhe vanglorio nenhuma eficácia. Corrompe, na maior parte das vezes, o fluxo dessa lenga lenga do tira e mete. Ok, "pessoas na miséria".

Não estou, nem estava, a disparar, respondo a um tom acusatório com uma génese de insulto que usaste na tua espingarda de uma maneira descuidadada. Nem sequer estou sitiado num casulo a desoriente, apenas padeço desse mal de me considerar acima de tudo um cidadão do mundo. Não vivo amarrado a essa coisa da Pátria. A esse acaso de ter nascido no país em que nasci. Tive origem num Planeta todo ele virado para o caos. É dele que derivo. Abres a janela e podes vê-lo definhar diariamente. É aí que reside o meu desassossego.

No meio de toda esta discussão, considero a minha atitude mais válida para a percepção de um movimento ontológico mais claro.
Vale mais um gajo como eu, a viver no rebordo, no abismo de um mundo imaginário, do que cem como tu que se encarrilam nas linhas do empolamento social, que vivem encerrados nas normas. Cheios de medo do que não é servido numa bandeja. Do que não traz carta de recomendação. Do que é repentino e não vem no programa. Das falhas.

Para acabar, quero dizer, para que não te sintas de todo injuriado, que tudo o que está acima é especulativo. A mim move-me o prazer da resposta. Como um exercício. De jogar com esta afectação do confronto de ideias. Atirando-as ao ar. Nesta androginia de termos e de modos que sustem o relacionamento entre as pessoas. Vieste com uma receita eu larguei esta gosma toda. E nisto não estou a deixar cair o que escrevi. Toma-o como quiseres.
Um abraço.

A.

P.S.- "Portugal e os Portugueses" é um conceito de compartimentação da natureza que não me diz nada.»
E com isto só vou dormir seis horas. Damn it!

Publicado por António Faisão em 06:01 PM | Comentários (1)

The flower shop is open...


"Hoje roubei todas as rosas dos jardins
e cheguei ao pé de ti de mãos vazias".
Eugénio de Andrade

Publicado por Flurista do Bairro em 03:38 PM | Comentários (1)

Sónico como o vento

Sonic

Publicado por Surfer Rosa em 05:35 AM | Comentários (0)

A Rebelião

- Bebam vinagre, cavalheiros - disse Shuyev.
Ninguém lhe deu alguma resposta.
- Cavalheiros! - gritou Shuyev - Proponho-vos que se beba vinagre!
Makaronov levantou-se da sua poltrona e disse: - Eu aprovo a ideia de Shuyev. Vamos beber vinagre.
Rastopyakin disse: - Eu acho que não deva beber vinagre.
Neste momento o silêncio sentou-se à mesa e todos olharam para Shuyev. Shuyev sentou-se com ar petrificado. Era impssível perceber o que estava a pensar.
Três minutos passaram. Suchkov ensaiou um tossido. Ryvin coçou a boca. Kaltayev ajustou a gravata. Makaronov esfregou as orelhas e o nariz.
E Rastopyakin, caído de costas na sua poltrona, olhava como que indiferente para a lareira.
Sete ou oito minutos mais passaram.
Ryvin levantou-se e em bicos dos pés saiu da sala.
Kaltayev seguiu-o com os olhos.
Quando a porta se fechou atrás de Ryvin, Shuyev disse: - Então. O rebelde partiu. Que vá para o diabo o rebelde!
Todos se olharam entre si com grande espanto, e Rastopyakin levantou a cabeça e fixou o olhar em Shuyev.
Shuyev disse severamente: - Aquele que se revoltar é um patife!
Suchkov cuidadoso, debaixo da mesa, encolheu os ombros.
- Eu sou a favor que se beba vinagre - sussurrou Makaronov e olhou expectante para Shuyev.
Rastopyakin soluçou e, com embaraço, corou que nem uma menina.
- Morte aos rebeldes! - gritou Suchkov, desvendado os seus dentes pretos.
"Rebellion" de Daniil Harms, 1934 - Tradução roubada da parede da casa-de-banho desta cave, a assinatura estava riscada, ao lado alguém escreveu: "Viva o 35 de Abril!"

Publicado por O Homem do Leme em 05:00 AM | Comentários (1)

Coca Briasco

Lime e Purple de manhã na cozinha, de facas na mão a brincar com a manteiga, enquanto esperam que o pão salte da torradeira.
LIME: Vou casar-me hoje.
PURPLE: O quê?
LIME: Vou casar-me hoje!
PURPLE: O quê??
LIME: Eu disse que me ia casar hoje.
PURPLE: O que é que disseste?
LIME: Ca-sar... ho-je!
PURPLE: Ca? O que é ca?
LIME: Ca-sa-mento!
PURPLE: Mento? O que é este mento?
LIME: Não é mento, mas ca-sa-mento!
PURPLE: O que queres dizer, com não é mento?
LIME: Sim, não é mento, só isso!
PURPLE: O quê?
LIME: Sim, não é mento. Percebes!? Não é mento!
PURPLE: Estás outra vez de volta desse mento. Não percebo o que é que o mento tem a ver com o caso.
LIME: Ora vai-te lixar! Ca e mento! O que é que se passa contigo? Não consegues comprender que dizer apenas ca não tem sentido nenhum?
PURPLE: O que é que disseste?
LIME: Ca, disse eu, não tem sentido nenhum!
PURPLE: Stid?
LIME: O que é tudo isto afinal? Como é que podes apenas apanhar pedaços de palavras, e logo as mais absurdas como esse: stid! E já agora porquê stid em particular?
PURPLE: Vês, lá estás tu outra vez - stid.
LIME começa a barrar PURPLE com manteiga. As torradas saltam directamente para os pratos ainda a fumegar.
Tradução livre sobre um pequeno conto de Daniil Kharms, "Koka Briansky", de 1933.
Assimilado aqui.

Publicado por Lime & Purple em 02:50 AM | Comentários (4)

janeiro 02, 2006

Um Plácido Homem

«Estendendo as mãos para fora da cama, Pluma admirou-se de não encontrar a parede. "É boa! Se calhar as formigas comeram-na..." E voltou a adormecer. Pouco depois, a mulher agarrou-o e sacudiu-o: "Está a ver, seu lázaro! Enquanto você se dedicava ao sono, roubaram-nos a casa!" E, na verdade, um céu intacto estendia-se para todos os lados. "Tá! O que 'tá feito, tá feito!'"
Pouco depois, um ruído fez-se ouvir. Era um comboio que avançava sobre eles a toda a velocidade. "Com o ar apressado que tem...", reflectiu, "... chegará com certeza antes de nós", e voltou a adormecer.
Mas o frio acordou-o. Estava totalmente encharcado de sangue. Alguns pedaços da sua mulher jaziam perto. "Com o sangue...", lembrou-se ele, "... surgem sempre não poucos dissabores; se o comboio pudesse não ter passado, que feliz eu seria! Mas visto que passou...", e voltou a adormecer.
– Vejamos – dizia o juiz – como explica que a sua mulher tivesse sofrido ferimentos de tal gravidade (quando a encontraram estava retalhada em oito pedaços) sem que o senhor, ao lado dela, esboçasse um gesto para o evitar, se apercebesse sequer do que acontecia? Eis o mistério. Nele reside todo o caso.
"Por este caminho, não posso ajudá-lo", pensou Pluma, e voltou a adormecer.
– A execução fica marcada para amanhã. Acusado, tem alguma coisa a declarar?
– Queira desculpar – disse Pluma – mas não segui o caso.
E novamente adormeceu.»
por Henry Michaux numa tradução de Alexandre O'Neill

Publicado por O Gajo Novo em 03:38 PM | Comentários (2)

Wishful thinking

Dá-me tudo o que é teu.
Dá-me as tuas pernas.
Dá-me os braços.
Os teus dedos anelares.
A tinta das unhas.
As curvas do teu pescoço.
Dá-me tu toda.

Publicado por Guarda Costas em 09:29 AM | Comentários (0)

Leonard Cohen


O Lime enviou-me isto - é tão querido! - Vem da série "Mutantes" de ctx, um nome com enigma.

Publicado por Produtora de Inventos em 03:10 AM | Comentários (0)

janeiro 01, 2006

To Holofernes

«So men are still at war in Ireland
For certain songs and certain dates
The tender gave way to the firebrand
And Europe gave way to the States

So now that money's all but scentless
Noses and consciences are clear
The pointless flowers can be dispensed with
But see a friend in tears

So our defeats are just reminders
Of death that waits behind it all
The body wilts before the mind does
Surprised to see how soon it falls

It's true our women have deceived us
All hunted species disappear
It's true we've shot the golden eagles
But see a friend in tears

It's true our cities are exhausted
Made by and for the middle aged
Our weakness gave them more than force did
We thought that love could cure a toothache

And in the underground we're drowning
Accelerating through the years
You who think you'll find the truth by frowning
See a friend in tears

It's true our mirrors don't show heroes
We lack the courage to be Jews
Without the elegance of Negroes
With our youthful fireworks all defused

And all these men who are our brothers
Wonder why we don't want to hear
How their worst enemies are their lovers
See a friend in tears
»
"See A Friend In Tears" by MOMUS
(versão de "Voir Un Ami Pleurer" de Jacques Brel)

«Bien sûr il y a les guerres d'Irlande
Et les peuplades sans musique
Bien sûr tout ce manque de tendres
Il n'y a plus d'Amérique
Bien sûr l'argent n'a pas d'odeur
Mais pas d'odeur me monte au nez
Bien sûr on marche sur les fleurs
Mais voir un ami pleurer!

Bien sûr il y a nos défaites
Et puis la mort qui est tout au bout
Nos corps inclinent déjà la tête
Étonnés d'être encore debout
Bien sûr les femmes infidèles
Et les oiseaux assassinés
Bien sûr nos coeurs perdent leurs ailes
Mais mais voir un ami pleurer!

Bien sûr ces villes épuisées
Par ces enfants de cinquante ans
Notre impuissance à les aider
Et nos amours qui ont mal aux dents
Bien sûr le temps qui va trop vite
Ces métro remplis de noyés
La vérité qui nous évite
Mais voir un ami pleurer!

Bien sûr nos miroirs sont intègres
Ni le courage d'être juifs
Ni l'élégance d'être nègres
On se croit mèche on n'est que suif
Et tous ces hommes qui sont nos frères
Tellement qu'on n'est plus étonnés
Que par amour ils nous lacèrent
Mais voir un ami pleurer!
»
"Voir Un Ami Pleurer" - Jacques Brel

Publicado por Surfer Rosa em 10:31 PM | Comentários (0)

La perfection

I love you, you're so well read
Bluestocking give head
Whisper what they said:

"Le silence de la chambre est profond
Aucun bruit n'arrive plus
Ni des routes, ni de la ville, ni de la mere
La nuit est a son terme, partout limpide et noir
La lune a disparu
Ils ont peur
Il ecoute, les yeux au sol
Son silence effrayante
Il parle de sa beaute
Les yeux fermees
Il peut revoir encore l'image dans sa perfection"

in BLUESTOCKING by MOMUS

Publicado por O Gajo Novo em 09:36 PM | Comentários (1)

Happy New Year!!!!

«I’ve been chasing your joint for the best years of my life
Like the look of your stuff, outta sight
When I’m hungry and when I’m cold
When I’m having it rough
Or just getting old

Listen up sweet child of mine
Have I got news for you
Nobody leaves this place alive
They’ll die and join the queue

Better man the barricades
I’m coming in tonight
Had a line of my dust, outta sight
When I wander and when I roam
I’ll find a soul I can trust
I’m coming home

Listen up sweet child of mine
Have I got news for you
Nobody leaves this place alive
They’ll die and join the queue, sing it

I’m, I’m gonna break right into heaven
I can’t wait anymore

Heavens gates won’t hold me
I’ll saw those suckers down
Laughing loud at your locks when they hit the ground
Every icon in every town
Hear this your numbers up
I’m coming round

Listen up sweet child of mine
Have I got news for you
Nobody leaves this place alive
They’ll die and join the queue, sing it

I’m, I’m gonna break right into heaven
I can’t wait anymore

How many times do I have to tell you
You don’t have to wait to die
You can have it all
Anytime you want it
Yeah, the kingdom’s all inside
»
STONE ROSES - "Breaking Into Heaven"

Publicado por Gigantic Dwarf em 11:10 AM | Comentários (0)